Büyük Yakov Petroviç Goladkin, bana benzettim sebepsiz. Zaten her kitap kahramanından var bence içimde biraz, kendime kızıyorum hep bu kadar da empati yapılmaz diye. Hatta bazen bu empati mi yoksa benim kendi duygum mu, karakterim mi diye kendime sorduğum da çok olmuştur. Bay Goladkin, ne desem, nerden başlasam bilemiyorum. İnsanları tanımıyor, tanıyamıyor. En kötünün bile bir bakışıyla iyi biri sanıyor. Kendini küçük düşünenlere öfkeleniyor, kızıyor, hesap sormak, hakkını aramak istiyor, kimseye derdini anlatamıyor, kendini dinletemiyor, yanlış anlaşılmaların kralı olduğunu düşündüm okurken. Korktum bu kadar da olmaz, bu kadar yanlış anlaşılmaz bı insan dedim. Çoğu zaman da bı film olsa bu kitap acaba sahneler nasıl olurdu diye düşündüm. Bence tam bir görsel şölen olma adayı benim zihnimde. Sürekli bir hareket,kaos maalesef kaçınılmaz. Ve içsel konuşmaları... Beni bitirdi gerçekten bana benziyor. Düşünceleri daldan dala, bağlantısız birbiriyle. Benim gibi... Gerçekten... En sonunda olmaktan korktuğum yerde buldu kendini. İnsanlar yüzünden delirdi, aklı...
·
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.