Son cümlesi çarpıcıydı, kitabın genel anlamda da duvarlara çarptırarak okunmasını isterdim. Marcos’u, felsefesini ve annesine bağlılığını sevdim ama keşke asıl konudan bu kadar kopmasaydık. Böylesine özgün bir kurgu dünyasına gireceğimi hiç tahmin etmiyordum, yine Marcos sağ olsun. Yazarın tüm söyleyeceklerinin bu kadar kısa olmasına inanmak güç. Sanki bir yerden çıkıp, “Ve şimdi olayları anlatıyorum,” diyecekmiş gibi geliyor. Sanırım kitabı unutulmaz yapan da yine bu olacak. Gezegenlerden birinde tekrardan karşılaşma umudu…