'Tek Yalnız Ben Değilim’ Jean-Louis Fournier’in okuduğum kaçıncı kitabı bilmiyorum. Bir kronolojik sıraya göre de okumuyorum, o an hangisini okumak istersem ona başlıyorum. 'Tek Yalnız Ben Değilim’ ise uzun zamandır kitaplığımda duran ve elimin bir türlü gitmediği bir kitaptı. Fournier’in yazım tarzı tüm kitaplarında belirgin olarak görülüyor. Yalın bir dil, alaycı bir üslup ve insanın yüreğine dokunan bir anlatım. Bu kitapta da aynı üslup hakim.
Kitabın arka kapağında; 'Yalnız olmaktan bıktım artık, bıktım her geçen gün daha yalnız, daha yaşlı, daha çirkin olmaktan. Bunların başıma geleceğini bilseydim hiç yaşlanmazdım.' yazısını okuyunca melankolik bir kitap okuyacağımı düşündüğüm için biraz erteledim sanırım Yanılmamışım da
Kitabın adı her ne kadar yalnızlığı vurgulasa da ben okurken yalnızlıktan öte yaşlılık ile alakalı yazdıklarından etkilendim. Şimdiye kadar Fournier’in okuduğum en melankolik kitabıydı. Fakat yine çok etkileyici bir anlatım vardı.
Özellikle belirtmek istediğim bir konu da çevirisinin (Ayşe Ece’ye sevgiler) çok başarılı olduğu. Bu kadar keyifle okumam da büyük katkısı var
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.