Bindiğim otobüste şoför tarafından öldürülmeden, Özgecan gibi
Evimin önünde tanımadığım biri tarafından katledilmeden, Ceren gibi
Sözde çocuğumun babası bıçaklayıp öldürmeden, Emine Bulut gibi
Ve bilmem kaç parçaya ayrılmadan İkbal gibi
Yaşamak, yaşamak, sadece korkmadan yaşamak istiyorum. Kendim için, ailem için, arkadaşlarım için, kız kardeşlerim için endişelenmek istemiyorum.
Yoruldum bu ülkede kadın olmaktan. Her olayda siyah ekranlara öfke kusmaktan yoruldum. Korkuyorum artık. Otobüse binerken kadın şoför varsa biniyorum. Yalnız başıma dışarı çıkamıyorum. Gündüz vakti bile koşarak geçiyorum sokaklardan. Tek başıma oturamıyorum bir parkta ya da bir bankta.
Her defasında daha gür çıkardı sesim, nerede bir kız kardeşimin canı yansa ben çok daha gür sesle bağırırdım. inancımı yitirdim, sesim çıkmıyor artık. Yas tutmaktan sesim çıkmıyor.
Özürler diliyoruz kadınlarımızdan. Aflar istiyoruz. Bedeni bilmem kaç parçaya ayrılmış kadından neyin özrünü diliyoruz ki? Kızının kafatasına haykıran, ağıtlar yakan bir anneden neyin affını istiyoruz? Hepimiz suçluyuz. Hepiniz suçlusunuz!
Tanrı da affetmesin sizi, affetmeyen milyonlarca kadın gibi.
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.