Sırça Fanus'u ve Ariel'i okuduktan sonra okudum. Onun dünyaya bakışını, yarattığı karakterleri, imgelerini bilerek... Onunla aynı düşündüğüm, aynı hissettiğim, aynı şeyleri yaşadığım çok yer vardı ve bazen bir başladım çizmeye dört sayfa boyunca çizdim. Kendime çok yakın hissettim ki zaten severek okuduğum biriydi. Gerek yazarlığı, gerek öğretmenliği ondan kendimi gördüm.
Ve üzgünüm yaşayabileceği güzel günler varken mutluluğu bu kadar hak ediyorken hayattan kopup gitmesine...
Nilgün Marmara'nın da neden kendini ona yakın gördüğünü çok iyi anladım.
Kesinlikle okunması gerek. Yazarların kafalarının içinde dönenleri bizzat onlardan okumak tarifsiz bir deneyim.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.