Ah, Zavallı İnsanlar!
İnsancıklar, Dostoyevski'nin ilk yazdığı eser olmasına rağmen insana oldukça etkileyici bir okuma zevki veriyor. Basit bir aşk romanı -mektuplaşması- gibi görünen kitap oldukça akıcı, duygusal ve gerçekçi. Dünya klasiklerine başlamak için ideal kitaplardan, fazla uzun ve ağır olmamakla beraber insanın aklında gerek karakter tasarımlarıyla gerekse olay örgüsüyle yer ediniyor. Makar Devuşkin ile Varvara Alekseyevna’nın kişilik tasarımları okurken benim oldukça hoşuma gitmişti. Özellikle Varvara'nın (Devuşkin'i gereğinden fazla tutumsuz ve savurgan bulmuştum ama bu da ayrı bir gerçekçilik katıyor.) hayat hikayesi beni en çok etkileyen kısımlardan biriydi. Kitabın sonu ise daha iyisini isteyemeyeceğim bir şekilde gerçekçi, haşin ve etkiliydi. Ne olması gerekenden fazla hayalperest, ne de olması gerekenden fazla zalim bir sondu, tam anlamıyla kıvamında olduğunu düşünüyorum. (Bir bakımdan sonunu Stefan Zweig'in çok sevdiğim Clarissa romanına benzettim, elbette ikisi çok ayrı ve farklı romanlar ama iki kitabın sonu bana birbirini anımsatmadı da diyemem.) O nedenle Dostoyevski'nin en sevdiğim kitapları arasına girmeyi ilk okuyuşumda başardı İnsancıklar.
Fyodor Dostoyevski 
İnsancıklar
Fyodor Dostoyevski İnsancıklar·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.