Bu kitap bana kendimi derin bir hülyanın içindeymişim gibi hissettirdi. Sanki hasta yatağımda alevler içinde yatıyormuşum da, kitapta anlatılanlar da bu uyku-uyanıklık arasında gördüğüm sanrılarmış gibiydi. Gerçek ama gerçeklikten bir o kadar uzak olan bu kitaptaki olay zincirini okumak ve anlamlandırmaya çalışmak bana beklediğimden daha büyük keyif verdi. Bana kalırsa zaten bu metin tam olarak böyle okunmalıydı.
İran’da devrimin ardından rejimin otoriter ve baskıcı bir hal alması toplumda gerilemeye yol açarken, güçlü sanat eserleri verilmesine önayak oldu. Bana kalırsa Kış Uykusu da bu güçlü sanat eserlerinden bir tanesi. Yazar bu sürecin mağdurlarından biri çünkü kendisi devrimin ardından sürgüne gönderilmiş. Dikkatli bir okumada, bu sürgünün yazar üzerindeki etkilerini yazdığı karakterler aracılığı ile anlayabiliyoruz. Olaylar karakterlerin etrafında dönüyor fakat onlar adeta bunu fark etmelerini engelleyen bir buhranın esiri olmuş vaziyetteler. Burada yazar-karakter ilişkisini açıkça görebilmek hoşuma gitti. Karakterler gelecek kaygısı, gam ve kederi muntazam bir edebi kaygıyla yaşıyorlar. Bu bir çözümleme romanı, hayatın içinden ve gündelik yazım dediğimiz şey tam olarak bu. Benim bu kurgudan çıkardığım en önemli sonuç, yaşadığımız bir saniyenin bile geri dönüşü olmadığı ve tek bir hayatımız olduğunun bilinciyle yaşamak.
Her ne kadar keyif almış olsam da yaklaşık 100 sayfalık bir kitabı anca 3 günde bitirebildim. Gerçekten zor okunan ve emek isteyen bir kitaptı.
Yazarın tasvir yeteneğine hayran kaldım.
·
64 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.