“Öldüm ama iyiyim”
Ferrante ile yıllar önce Napoli serisi ile tanışmıştım. Serinin çıkış noktası bu kitapmış. Bağlantısı ne tam olarak hatırlamıyorum. Bebek Elena, Lenu oluyor sanırım.
Yazar sahilde gördüğü bir kadının anneliğini izlerken kendi anneliğini sorguluyor. Leda anneliğini sorgularken ben de sıklıkla kendimi sorguladım. Dünyanın neresinde olursanız olun anne olmanın, kadın olmanın sorumlulukları aynı. Leda kutsal annelik tabusunun çok uzağında kalarak çareyi kaçmakta buluyor ve iç hesaplaşması başlıyor. “Kendi varlığımı, değerimi, niteliklerimin özgünlüğünü en yoğun şekilde hissetmek istiyordum” cümlesi çok etkileyiciydi. Kitabın tamamı bu iç hesaplaşmadan oluşuyor. Bu yönüyle Annie Ernaux’ya çok benziyor.
Uygulamada 7.7 puan aldığı için alıp okumaya çekinmiştim ama kesinlikle 10/10 bir kitap.
·
406 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.