Italo Calvino'nun "İkiye Bölünen Vikont", "Ağaca Tüneyen Baron" ve "Varolmayan Şövalye" adlı üç kitabından oluşan "Atalarımız" adlı derleme, didaktik bir dille okuyucuyu düşündüren bir yapıya sahip.
Kitabın bu baskısında yazarımızın bu derlemeyi yazma serüveni ele alınmakta. Yazarımızın "yeni gerçekçi" türünde yazmış olduğu önceki eserlerinin kurumsallaşması kendisini bu türden uzaklaştırmış. Özellikle soğuk savaşın etkilerinin görüldüğü yıllarda halkın derinlerinde hissedilen partizanlık ve karamsarlık bütün yazarların mürekkebine ilham olmuştu. Calvino ise bunu başka bir yöntemle göstermeyi amaçlıyordu ve böylelikle üçlememizin temelleri atılmış.
İyi ve kötünün insanı oluşturan temel yapı olduğunu ve bu dengenin insanı var ettiğini anlatan "İkiye Bölünen Vikont" ta vikontu yalnızca metafor olarak değil gerçekten de ikiye ayırmıştı. Calvino adeta içimizdeki savaşı Vikont'un iyi ve kötü yanı arasındaki savaşla somutlaştırmıştır.
Yazarın ikinci eseri olan "Ağaca Tüneyen Baron"da ise 12 yaşında ağaca çıkan ve bir daha aşağıya inmemeye yemin eden Cosimo'nun hikayesini okuyoruz. Cosimo, ağaçlara tünese de insan ilişkilerinden, toplumdan hatta aşktan kaçamaz. Aksine ağaca çıktıktan sonra toplumuna katkı sağlayan, onlara görmedikleri şeyleri gösteren bir birey olur. Cosimo, dedikodulara malzeme olacak kadar toplumun bir parçasıdır. Açıkcası okurken en çok dikkatimi çeken şeylerden biri de bu oldu: Ne kadar toplumun bir parçası olsa da toplum onu belirli bir kalıba koyamamıştır. Kimileri için bir peygamber, kimileri için ise kötülüklerin kaynağıdır. Öyle ki köyde olup biten her olaydan onu sorumlu tutmaya başlamışlardır.
Üçlememizin üçüncü kitabı olan "Varolmayan Şövalye" ise okumakta en çok zorlandığım eser oldu. Kitapta zihnen var olup bedenen var olmayan bir şövalye ve bedenen var olup zihnen var olmayan Gurdulu vardır. Savaş ortamında, yiğitlikler, efsaneler ve aşklarla donanan bu hikayede ise bu zıtlık işlenmektedir.
Kısacası "İkiye Bölünen Vikont"ta ikiye bölünen benlik, ikinci öyküde "Ağaca Tüneyen Baron" ile ayakları yere sağlam basan bir bütün olmuş ve topluma hem içeriden hem de dışarıdan bakmıştır. Sonunda da "Varolmayan Şövalye" ile varlığını doğa ile bütün hâle getirmiştir.
Okuması çok zor ama tahlili oldukça lezzetli olan bu üçlemeyi okurken benlik, soyağacı ve insanlık hakkında müthiş tespitlere şahit olabilirsiniz.
Son olarak itiraf etmeliyim ki hocam bu üçlemeyi ödev olarak vermişti ama okumamıştım. İyi ki de öyle yapmışım diyorum çünkü ödev bilinciyle okusaydım eserden bu kadar keyif alamazdım. Teşekkürler hocam, teşekkürler Calvino :)
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.