Yazar:
Italo Calvino
Tasarımcı:
Nahide Dikel
Tahmini Okuma Süresi:
12 sa. 19 dk.
Sayfa Sayısı:
435
Basım Tarihi:
Mart 2020
Yayınevi:
Yapı Kredi Yayınları
Orijinal Adı:
I Nostri Antenati
ISBN:
9789750813924
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
İtalo Calvino'yu üç hikayeyi Atalarımız başlığı altında topladığı bu kitabıyla tanıdım. Alışılmışın, sıradanlığın dışına taşan bir yazar. Tarzını çok beğendim ve diğer kitaplarına da mutlaka şans vereceğim.
En çok beğendiğim hikaye İkiye Bölünen Vikont oldu. Okurken bir adamın gerçek anlamda ortadan ikiye bölünmesini beklemiyordum ama dedik ya işte bu sıradışılık tam da Calvino tarzı. İkiye Bölünen Vikont'un bir yarısı salt kötü diğer yarısı ise salt iyidir. Kötü Vikont memleketine dönünce oradaki insanlara kan kusturur. Geçtiği yerlerde her şeyi ikiye böler; çiçekleri, hayvanları. Bir insan içinde hem iyiyi hem kötüyü barındırır mesajına çok uygun bir hikaye. Hem ürpertici hem eğlenceli olması da keyif vericiydi.
İkinci hikaye Ağaca Tüneyen Baron. Bu hikayede tuhaf bir ailenin içinde buluyoruz kendimizi. Başlangıç olarak gerçekten mükemmeldi. Ailede bir tane normal insan yok. 12 yaşında olan Baron ablasının yaptığı salyangoz yemeğini yemeyi reddetmesi sonucu ailesine kızarak ağaçlarda yaşamaya başlar. Bir daha toprağa basmaya da tövbe eder. Başlangıçta 'toprağa değersen yanarsın' gibi sadece bir oyundur ama hayatı boyunca devam edecek bir inata dönüşür. Avcılık, korsanlar, devrim, aşk, seyahat vs. her şeyi ağaçların üstünde gerçekleştirir. Aile bireyleri birer birer yitince hikayenin de sonlara doğru ağırlaştığını düşünüyorum. Ailenin tuhaflıklarının daha fazla yer tutmasını dilerdim.
Son olarak Varolmayan Şövalye. Bir yanda bedensel olarak varolmayan bir şövalye, diğer tarafta bedensel olarak varolan ama zihnen varolmayan bir adamın çatışmasını okuyoruz. Diğer iki hikayeyenin yanında sönük kaldığını düşünüyorum. Dilerseniz her hikayeyi ayrı olarak alıp okuyabilirsiniz. YKY'nın kaliteli ve resimli baskıları mevcut. İyi okumalar.
Yazar Italo Calvino, 1950 ve 1960 yıllarında, yazdığı üç ayrı eseri tek bir kitapta, "Atalarımız" adlı eserinde toplamıştır.Bunun sebebi sorulduğunda ise, "çağdaş insanın atalarının soyağacını çıkarmak" olduğunu söyler.Her üç roman da Avrupa' nın geçirdiği sosyolojik ve politik evreleri anlatır.Kitap, 435 sayfadan oluştuğu için ve hepsini inceleyemeyeceğimi düşünerek, üç roman içinden en beğendiğim "Ağaca Tüneyen Baron" un incelemesini sizlere sunmak istedim.
Roman, her ne kadar tarihsel ögeler barındırıyor olsa da bir o kadar da ütopik.Baş karakter yani Cosimo' nun konu edinildiği bu kitapta, olayları anlatan belki de o romanın kahramanlarından en masumu olan, Cosimo'nun kardeşi Biagio...
Büyük bir malikane düşünün...İçinde yaşayan birbirinden farklı yedi, sekiz kişi..hepsi de çılgın.İşte bunlardan birisi Cosimo.Babası Baron Arminio, sürekli vahşi hayvan avlamaya çıkıyor.Eee para da bol, geçim sıkıntısı yok:)) Avladığı hayvanları ise, (Cosimo' nun evdeki son günü) aile bireyleri ile yemek istiyor.Önüne konan salyangoz yemeğini yemek istemeyen Cosimo, ilk isyan bayrağını tam da burda kaldırıyor.O sıralar 12 yaşında.Ben artık ağaçların üzerinde yaşayacağım diyerek yemin edip, o günden sonra bir daha toprağa ayak basmıyor.O dalların üzerinde hayata tutunmaya çalışıyor.Kar, kış, sıcak, soğuk demeden yaşlanıp, ölene dek ağaçlara tünüyor.Her ne kadar ağaçlarda yaşasa da bir o kadar toprağa da hakim.Ağaçlara kurduğu odası, kütüphanesi vs hepsi var.Orman kültürünü kanıksamış. Kitabı okurken, yok artıkkk...dediğim çok yer vardı.Sanırım ben olsam, tabi ki ağaca çıkabilirsem:)) bir gece kalıp ertesi gün tırıs tırıs eve dönerdim:)
Cosimo, ağaçlarda yaşarken neler neler oluyor bir bilseniz.Fransız İhtilali ve sonrasındaki Napolyon dönemine dair,
BELKİ DE ALIŞMAK LAZIM.·435 syf.·1000Kitap
6/10
2021 82. kitabı
Her üç hikayede de gerçeküstü, gerçekle harmanlanmış. Alışılmadık bir tarz. Olaylar çok hızlı akıyor ve güzeli siz de bu akışa kapılıyorsunuz. Ağaca Tüneyen Baron gerçekten güzeldi. İkiye Bölünen Vikont ise İtalo Calvino’yu keşfetmek için fırsat ama Varolmayan Şövalye…herhalde kurgudan dolayı bir türlü akmayan, siziiçine almakta zorlanan bir öykü.
Bu kitap, bir resim olsaydı, size Picasso eserlerini çağrıştırırdı. Son tahlilde hepsi zevk meselesi. Ben hala Picasso’nun fikirlerini ve cesaretini eserlerinden daha etkileyici bulanlardanım.
İtalo Calvino için bir şeyler demek için en az bir kitabını daha okumalıyım. Tarz etkileyici ama…işte o “ama” her şeyi arada bırakıyor. Kesinlikle kötü değil, sadece alışılmadık.
Derlemeyi oluşturan üç hikaye/kısa romanı da oldukça beğendim. Calvino’nun eserlerinde de tadından yenmeyen bir oyunbazlık var, Saramago ve Cortazar gibi gerçekliği öyle bir yerinden büküyor ki okuyucunun zihninde yeni bir dünya açıyor. Her hikaye çok katmanlı ve çokça politik dokundurma içeriyor. Üç hikaye de yan karakterlerden birinci tekil şahıs anlatıcı tercihiyle birbiriyle uyumlu olarak devam ediyor. Benimle kalanlar:
* İkiye bölünen vikontun kendine özgün saf kötülüğünü (her şeyin yarısını kesmesi) çok yaratıcı buldum.
* Aynı hikayede kontun iyi yarısının insanları kendi menfaatlerine aykırı olarak iyilik yapmaya teşvik ettiğinde olumsuz tepki alması düşündürücüydü.
* Ağaca tüneyen baronun ağaçlardan inmemesinin ne kadarı kendi karakterini/prensiplerini ne pahasına olursa olsun koruma çabası, ne kadarı ölçüsüz bir inadın sonucu bilemiyorum.
* Baronun ablasının bütün kötülüğünün cinselliğinin bastırılmasından kaynaklanıyor olması bütün stereotipik kötü kadın hikayeleri bu mercekten yazılsa nasıl olurdu diye merak ettirdi.
* Varolmayan şövalyedeki zıtlıkların vurgusu ve birleşimi çok güzeldi, özellikle fiziksel olarak olan ama iradesi/benliği olmayan karakteri çok yaratıcı buldum.
italo calvino’nun, ikiye bölünen vikont, ağaca tüneyen baron ve varolmayan şövalye isimli öykülerini atalarımız adı altında topladığı kitaptır. kitaba atalarımız ismini vermesinin nedeni kendi deyimi ile “çağdaş insanın atalarının soyağacını çıkarmak” içindir. calvino bu üç öyküyü 1950-1960 arasındaki 10 yıllık süreçte kaleme almıştır.
ikiye bölünen vikont öyküsünde medardo’nun her şeyi ikiye bölmesinin sebebi şu eşsiz kelimelerle anlatılmıştır:
“bütün olan her şey böyle ortadan bölünebilecek olsa,” dedi, kayalara dizdiği, çırpınan yarım ahtapotları okşayan dayım, “herkes körelmiş, cahil bütünlüğünden sıyrılırdı. bütünken, her şey doğal, bulanık, hava gibi saçmaydı benim için; her şeyi gördüğümü sanıyordum, oysa gördüğüm kabuktu sadece. sen de bir gün kendinin yarısı olursan, ki olmanı dilerim evladım, tam beyinlerin sıradan akıllarının ötesinde neler bulunduğunu anlarsın. kendinin, dünyanın yarısını yitirmiş olacaksın, ama kalan yarı, bin kez daha derin, daha değerli olacak. o zaman sen de, her şeyin kendin gibi bölünmesini, parçalanmasını isteyeceksin, çünkü güzellik de, bilgi de, adalet de ancak parçalara bölünmüş olanda vardır.”
ağaca tüneyen baron öyküsünde şu kısacık cümle ise bir çok soru işaretine cevap verir nitelikte:
“neye inanacağını bilmese de, sonuna dek kesinlikle inanmaya çalışarak iman etmeye adanmış ömrünün sonunda, ölmeden önce neye inandığını hala anlayabilmiş değildi.”
varolmayan şövalye öyküsündeki şu cümle adeta hayatın kısa bir özeti:
öykü yazma sanatı, yaşamdan anlayabildiğimiz hiçten, geri kalan bütün şeyleri çıkarmayı bilme sanatıdır; ama sayfa sona erdi mi yaşam yeniden başlar ve bir bakarız ki, bildiğimiz şey gerçekten koca bir hiçmiş.
Italo Calvino’nun 50’li ve 60’lı yıllarda yazdığı ikiye Bölünen Vikont, Ağaca Tüneyen Baron ve Varolmayan Şövalye adlı romanlarını, hayattayken Atalarımız başlığı altında toplamasının nedeni, yazarın kendi deyişiyle “çağdaş insanın atalarının soyağacını çıkarmak”tır. Çevremizdeki her insanın, kendimizin dahi yüzünde onların izleri saklıdır çünkü... Ağaca Tüneyen Baron’un ilk kez özgün dilinden yapılan çevirisinin yer aldığı Atalarımız’da Medardo’nun, Cosimo’nun ve Agilulfo’nun kişiliğinde savaşlardan, yıkımlardan, değişen değerlerin çağından geçen insanların kişiliğinde billurlaşan, aslında insanlık tarihinin kaybetme ve kazanma hikâyeleridir...
Italo Calvino, Atalarımız üçlemesinin ilk kitabı İkiye Bölünen Vikont’u bir söyleşisinde dile getirdiği gibi, 1952 yılında oyun olsun diye yazmaya başlamıştır:
“İkiye Bölünen Vikont’u yazmaya başladığımda, öncelikle eğlenceli bir hikâye yazmak istiyordum, hem kendim eğleneyim diye hem de mümkünse başkaları eğlensin diye: Aklımda ortadan ikiye biçilmiş bir ad
am imgesi vardı; bu ikiye biçilmiş adam konusunun, insanın bölünmüşlüğünün anlamlı bir konu olacağını, çağdaş bir anlamı olacağını düşündüm: Hepimiz bir biçimde kendimizi tamamlanmamış hissediyoruz, hepimiz bir yanımızla kendimizi gerçekleştiriyoruz, öteki yanımızla değil.”
Savaştan dönen ve savaş sırasında bedeni ikiye bölünen Vikont Medardo’nun tuhaf hikâyesi yeğeninin ağzından anlatılıyor. Vikontun bedeninin bir yarısında “iyi”, diğer yarısında “kötü” kişiliğin uç noktaları yaşamaktadır ve bunların tekrar bir araya gelmesi olanaksız görünmektedir.
Boylesine zor bir konuyu bu kadar keyifli anlatabilen nadir yazarlar sevgili Calvino. Keyifli okumalar ..
Bu kadar ilginç zekice yazılmış olan 3 hikayeyi de severek okudum. Oldukça absurd ama bir o kadarda güldüren harika bir kurguyla yazılmış. Açıkcası bu kadar iyi olacağını düşünmemiştim.Daha sonra kitapla ilgili düşüncelerimi daha detaylı yazacağım
Kitap üç öyküden oluşuyor. Her öykü büyük bir hayal gücü kullanılarak yazılmış ve birbirinden değerli dersler içeriyor. Bazı bölümler sürükleyicilik açısından geride olsa da kitabın bütününe baktığımda severek okuduğunu söyleyebilirim.
Italo Calvino'nun "İkiye Bölünen Vikont", "Ağaca Tüneyen Baron" ve "Varolmayan Şövalye" adlı üç kitabından oluşan "Atalarımız" adlı derleme, didaktik bir dille okuyucuyu düşündüren bir yapıya sahip.
Kitabın bu baskısında yazarımızın bu derlemeyi yazma serüveni ele alınmakta. Yazarımızın "yeni gerçekçi" türünde yazmış olduğu önceki eserlerinin kurumsallaşması kendisini bu türden uzaklaştırmış. Özellikle soğuk savaşın etkilerinin görüldüğü yıllarda halkın derinlerinde hissedilen partizanlık ve karamsarlık bütün yazarların mürekkebine ilham olmuştu. Calvino ise bunu başka bir yöntemle göstermeyi amaçlıyordu ve böylelikle üçlememizin temelleri atılmış.
İyi ve kötünün insanı oluşturan temel yapı olduğunu ve bu dengenin insanı var ettiğini anlatan "İkiye Bölünen Vikont" ta vikontu yalnızca metafor olarak değil gerçekten de ikiye ayırmıştı. Calvino adeta içimizdeki savaşı Vikont'un iyi ve kötü yanı arasındaki savaşla somutlaştırmıştır.
Yazarın ikinci eseri olan "Ağaca Tüneyen Baron"da ise 12 yaşında ağaca çıkan ve bir daha aşağıya inmemeye yemin eden Cosimo'nun hikayesini okuyoruz. Cosimo, ağaçlara tünese de insan ilişkilerinden, toplumdan hatta aşktan kaçamaz. Aksine ağaca çıktıktan sonra toplumuna katkı sağlayan, onlara görmedikleri şeyleri gösteren bir birey olur. Cosimo, dedikodulara malzeme olacak kadar toplumun bir parçasıdır. Açıkcası okurken en çok dikkatimi çeken şeylerden biri de bu oldu: Ne kadar toplumun bir parçası olsa da toplum onu belirli bir kalıba koyamamıştır. Kimileri için bir peygamber, kimileri için ise kötülüklerin kaynağıdır. Öyle ki köyde olup biten her olaydan onu sorumlu tutmaya başlamışlardır.
Üçlememizin üçüncü kitabı olan "Varolmayan Şövalye" ise okumakta en çok zorlandığım eser oldu. Kitapta zihnen var olup bedenen var olmayan bir şövalye ve
Yazar Hakkında
Italo CalvinoYazar · 56 kitap
Italo Calvino, 15 Ekim 1923'te Küba'nın Santiago de las Vegas kentinde doğdu. Genç yaşta Küba'dan İtalya'ya göç eden Calvino, kurmaca yazarlığının yanı sıra, Komünist Parti üyeliği, Einaudi Yayınevi'ndeki görevi, gazetelerle çeşitli dergilerdeki yazıları aracılığıyla, II. Dünya Savaşı sonrası İtalyan kültürünün en önemli adlarından biri oldu. İlk yapıtlarından başlayarak İtalya'nın en önemli yazarları arasına giren Calvino, İtalya'da birçok edebiyat ödülü kazanmış ve 1960 yılında yayınlanan I nostri antenati(Atalarımız) adlı kitabında yer alan fantastik öyküleriyle uluslararası bir ün kazanmıştır.
1950'lerde fantezi ve alegoriye yönelen Calvino, yazdığı üç anlatıyla dünya çapında adını duyurdu: İkiye Bölünen Vikont, Ağaca Tüneyen Baron ve Varolmayan Şövalye. Calvino'nun, bilinç akışı yöntemiyle yazdığı ve evrenle insanların yaratılışını konu alan Kozmokomik Öyküler'den Marco Polo-Kubilay Han ilişkisi çerçevesinde arzu, bellek, yaşam, ölüm gibi temaları büyük bir incelik ve şiirsellikle işlediği Görünmez Kentler'e; yazma ve okuma etkinliğini, okurun anlatı sanatıyla karmaşık ilişkisini ele aldığı Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu'dan, İtalyan masallarını derlediği ve kendisi açısından bir tür anlatıda ekonomiklik alıştırması olan Fiabe Italiane'ye (İtalyan Masalları) birçok yapıtı içeren yazarlık yaşamının son ürünü Amerika Dersleri'dir. Calvino, 19 Eylül 1985'te, geçirdiği beyin kanaması sonucu Siena'da ölmüştür.
