Bazı sebeplerden ötürü aylardır elimde olan kitabı bugün 110 sayfa okuyarak bir çırpıda bitirdim. Öncelikle şunu söylemek istiyorum ki kitap kesinlikle bir çocuk kitabı değil. :) Çocuk bile olsalar her şeyden önce insan olduklarının kanıtı olarak çocukların bile Güce ve Karakteristik lidere nasıl kandıklarını çok güzel anlatıyor. Adadaki en akıllı insan olan Domuzcuk karakterinin sırf dış görünüşü sebebiyle herkes tarafından dışlanması tıpkı toplumumuzda bulunan ve dünyadaki tüm insanların karizmatik lider hastası olduğunu gözler önüne seriyor. Zamanla çocukların demokrasi ve akılcılıktan uzaklaşıp tiranlık ve güce tapan bir yönetim biçimine baş eğmeleri bence çok güzel bir detay. Bunun en büyük sebebi çocukların demokrasi yerinde çektiği açlık (sürekli meyveyle beslenmeleri) ve demokrasideki belli başlı kurallar oluyor. Günümüzde de maalesef Afrika veya Asya da bulunan geri kalmış ülkelerdeki kabilecilik ve korsancılık anlayışının temeline bu yatıyor. Halk karnını doyuran onlara yemek sağlayan Tiran yöneticilere boyun eğiyor ve her dediklerini yapıyor. Maalesef insanoğlu her zaman fizyolojik ihtiyaçlarını ön planda tutmuştur. Kitapta da çocuklar adadan kurtulmak için çabalamak yerine ava çıkıp yemek yiyip adadan kurtulmaktan ziyade bir statü kazanmayı daha önemli görüyorlar. Bu yüzden dolayı adadaki düzgün yaşam ve demokrasi yerini zamanla kötülüğe ve baskıcı bir düzene bırakıyor. Kitap gerçekten derin anlamlar içeriyor ve çocuk dahi olsalar insan dürtülerine sahip olduklarını gözler önüne seriyor.
·
86 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.