Ahmet Ümit'ten okuduğum ikinci kitap. Sis ve Gece'yi hiç beğenmemiştim bu kitabı da ortalama buldum (:
Kitabın başlarında herhalde dini bir hikaye okuyacağız dedim sonrasında azıcık polisiyeye evrildi devamında ise yazarın, Mevlana ve Şems'in ilişkilerinde anlamlandıramadığı noktaları sorguladık. En sonunda kafa karışıklıklarınını giderip, hakikati açıklamasını okuduk.
Şahsen kitabı okumadan önce her şey daha anlamlıydı. Bu bahsettiği "Hakikat" ya da "Aşk" kavramlarını açıklayamamış aksine iyice bulandırdı.
Karen Kimya adında bir hanımefendi var. İş sebebiyle babasının memleketi Konya'ya geliyor. Babası, Karen daha çocukken bir şeyhin peşine takılıp "Hakikat"i aramaya gidiyor. Karen, Konya'da bir yandan işini yaparken bir yandan da babasının gitme sebebi olan "Hakikati" aramasını ve manevi alemlere dalmasını okuyoruz.
Dediğim gibi kitaptaki duygular bana geçmedi. Bazı yerlerde gerçekten iddialı cümleler yazmış. Kitabı bitirdim hâlâ cümlelerin manasını anlayamadım. Maalesef yazım tarzı benimle uyuşmuyor. Zaten kitabın sonu yine yarım gibiydi. Yani beğenmedim sanırım. Kötü değildi ama kafamda soru işaretleri kaldı ve beni şüpheye düşürdü. Tavsiye etmiyorum(:
·
95 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.