Bir odanın içerisine hapsettiği resim öğrencisi Miranda’nın her isteğini ona veriyor koleksiyoncu. Her istediğini almaya ve yapmaya çalışıyor. Tek istediği onunla kalması.
Dışarda olsa onu aşırı mutlu edecek her şeye sahip olmasına rağmen yaşadığı bu hapis hayatı Miranda’yı delirtiyor. Miranda resimle, sanatla hayata tutunan bir karakter; koleksiyoncuyu ise hayata tek bağlayan şey Miranda. Onunla yaşıyor, onunla varoluyor, onunla yok oluyor.
Kitabın ilk kısımında koleksiyoncunun, ikinci kısımında ise resim öğrencisi Miranda’nın ağzından dinliyoruz olayları. Bu, kitabın en güzel taraflarından biri. İki farklı bakış açısı, iki farklı kafa yapısı, iki farklı sınıf, iki farklı dünya.
Kelebek koleksiyoncusu ve resim öğrencisi arasındaki diyaloglar öylesine başarılı ki sadece bir psikolojik gerilim romanı okumuyor aynı zamanda sınıf farkı, varoluşçuluk ve tutkuyu da irdeliyorsunuz.
Kitabın filmi de mevcut. Ben izlemedim; izlemeyeceğim de. Bence okuyun. Okumayı tercih edin. Yönetmen değil, siz karar verin ana karakterlerin yaşadıkları evin halısının rengine. Siz karar verin odanın ışığına, ana karakterin bir cümleyi sarfederkenki mimiğine. Hayal gücünüze güvenin. Hayal gücü, kelimelerin ilkel ve ham kalmasını engelleyen bir tamamlayıcı unsur ne de olsa.
Bu kitap Fowles’un dediği gibi “Her insan kendisi için bir giz olmalıdır” sözüne inananlar için.
Keyifli okumalar.
·
226 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.