Öncelikle kitabı okumanızı tavsiye ederim.
Kitabın yazarı Victor Frankl lagoterapinin kurucusu. Hayata dair beklentisi azalmış, intihara meyletmeye yakın, umudu kalmayan insanların hayatlarına bi anlam yükleyerek tedavi edilmesi yöntemi üzerinde çalışmış bir nörolog. Kitabı da toplama kampına götürüldüğü yıllar çerçevesinde geçiyor. Aslında bu yılllarda hem kendini hem de mental olarak dibe vurmuş çoğu tutsağı inceleme fırsatı buluyor. Genel çıkarımı ise insanın yaşadığı hayata ancak bir anlam yüklerse tüm mental zorluklara katlayabileceği yönünde.Hayatın sadece mutlu olma amacıyla yaşanmaması gerektiğini, içinde acıyı da ıstırabı da barındırabileceğinin farkında yaşamamız gerektiğini belirtiyor. Aslında acının insanın kendi benliğini aşmasını sağlayarak, kendini gerçekleştirme yolunda önemli bir adım olduğunu vurguluyor. Hepimiz farklı farklı hayatlarda farklı sorumluluları olan bireyleriz ve kimse bir başkasının hayatını yaşayamaz. Dolayısıyla da tedavilerinde hastalarını kendi yargılarına göre tedavi etmiyor, kişinin kendi yolunu çizmesinde hayatına anlam kazandırmasında yardımcı oluyor.
Tabiki de tüm bu çalışmalar neticesinde insanın otomatik bir makine olmadığı, canlı umutlu, hisseden, yaşayan ve değişebilen bir varlık olduğunu anlıyoruz. Aslında toplum olarak yargılamayı bir kenara atıp etrafımıza azıcık kulak kesilsek çoğu insanın (bunlar kendi ailemiz, akrabamız, arkadaşımız da olabilir) yoğun bir depresyon süreci yaşadığını görebiliriz. Ve onları görüp yardımcı olamasak da sadece onları dinleyen anlayan birinin varlığını onlara hissettirsek, bugün toplum olarak çoğu intiharın da önüne geçmiş oluruz. Tabi günümüzde cani yönetimlerin bir neticesi olan toplama kampları, savaşlar, kültürel yozlaşmalar, sivil katliamlarının da önü kesilmedikçe insanlığın da göz göre göre gittiği yadsınılamaz bir gerçek.
“İyiyle kötüyü ayıran çizgi, tüm insanlardan geçer.”
·
285 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.