Belki günlerdir sindire sindire okuduğum bir eserdi. Ama kitabı okurken Yeşilçam filmlerinden fırlamış satırları okuduğumu düşündüm her seferinde. Eğer bir zamanlar bu topraklarda insanların nasıl yaşadığını merak edecek olursanız kesinlikle okumanızı tavsiye ederim. Şuan eserdeki durumlar pek yaşanmasa dahi bu topraklar hâlâ trajik bir şekilde insan ve verim kaybetmektedir...
Orhan Kemal Türk edebiyatının Emile Zola'sıdır. Eğer Zola'nın Toprak adlı eserini okuduysanız veya okuyacaksanız ne dediğimi daha iyi anlayacaksınız.
Çok gerçekçi bir üslup kullanan yazarımız üç arkadaşın Çukurova yolculuğunu anlatır. Köyden indim şehre misali Çukurova'nın bereketli toprakları üzerinde iş bulan bu üç arkadaş şehirde yaşamanın zorluklarıyla karşılaşır. Eserde marxizim, sınıf mücadelesi yoğun işlenmiştir. Anadolu topraklarında sosyokültürel açıdan kullanılan kavramlar da baskındır. Özellikle namus kavramı üzerinde kadın-erkek çatışması incelenebilir. Köse Hasan'ın yoksulluk içerisinde trajik ölümü, Pehlivan Ali'nin iş kazası sonucu insanın yüreğini burkan ölümü insanı ürpertecek şekilde yazılmıştır. (Bu özet niteliğinde bir paragraftı.)
Şu yaşadığımız "Bereketli Topraklar Üzerinde" ne zaman refah düzeyine ulaştık ki? Taşa tohum atılsa hasat verecek, toprağı kazılsa serin kuyularından su içecek, Güneş'inden ekmeği pişireceksiniz... İçinde yaşadığımız bu bereketlerden istifade edemeden bugünlere gelebilmek bir mucize. Orhan Kemal bu durumu çok iyi görmüş ve sınıf çatışmasına indirgemiştir. Eserde işlenen sınıf mücadelesinin ötesinden çok insan ve toplum modelinin ahlak, etik kavramlarına ihtiyacı olduğunu göreceksiniz. Ağanın ırgat'a ırgat'ın ağa'ya ihtiyaç duyduğu yadsınamaz, hegel'in diyalektiğine göre de bakacak olursak bu gayet yerinde bir cevaptır fakat ağaların(patron) ve ırgatların(proletarya) dilediği eşitliği, adaleti iyileştirmek bile ahlak krizini engelleyemez. Ekonomik açıdan yaşanan krizlerin en büyük etkeni ahlak krizidir. Peki nedir bu ahlak krizi? İnsanların birbiriyle dürüstçe anlaşamaması sonucu ortaya çıkan durumdur. Herkesin birbirini kandırdığı ve dürüst davranmadığı bir dünyada yaşamak hiçbir refah düzeyini yükseltemez.Dürüstlüğü ilke edinmek her türlü refah seviyesini yükseltir. Dürüstlük karın doyurur bir motto haline gelse ve insanlar bunu gerçekten uygulayabilirse ütopik bir dünyanın kapılarını aralamış oluruz...
İyi okumalar diliyorum.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.