Merhaba sevgili kitap severler, Fournier kitaplarında kimi anlatsa onu seviyor anlatılan kişiye karşı sempati duyuyorum. Bu anlatıda da kendisinden on üç ay küçük olan kardeşi Yves-Marie’i sevdim
Hayatın en sessiz kayıpları, bazen en derin izler bırakır. İşte bu sessiz kardeş Yves-Marie’in hayatına ve ardından gelen boşluğa dokunaklı bir bakış sunuyor kardeşi Fournier.
Şöyle diyor; Bu bir monologdan ziyade, ikimizin arasında bir diyalog olacak, gökyüzü ile yeryüzü arasında.
Bazen ister istemez kardeşler kıyaslanır. Onlarda kıyaslanmış. Bu kitapta da Yves sınıf birincisi ama çekingen, ketum, Fournier ise tembel, özgüvenli. Ama kardeşinin ne kadar kırılgan olduğunu bilen sevgisinden ödün vermeyen.
Kitap sadece bir kaybın hikâyesi değil, aynı zamanda kardeşliğin, aile içindeki bağların ve yaşamın bazen mizahi bazen acımasız gerçeklerinin harmanlandığı bir eser. Bu anılarda gezinirken, küçük kardeşe duyduğu özlem ve onunla geçirilen acı tatlı zamanların yankıları içinizi saracak.
“Sen hep aklına eseni yapardın zaten” derken bile küçük kardeşe duyulan sevgiyi kalbinizde hissedeceksiniz. Çünkü Fournier, hüznün içine mizah katmayı başaran bir yazar olarak, bu anlatıyı yıkıcı bir trajediye değil, insan olmanın kırılganlığını ve sıcaklığını hissettiren bir metne dönüştürmeyi başarmış.
Daha önceki kitapları olan Dul, Tek Yalnız Ben Değilim ve Nereye Gidiyoruz Baba kadar sarsıcı bir kitap değil ama benim gibi Fournier aşkı olanlar tabii ki okusun
Herkese keyifli okumalar dilerim, sevgiyle
·
198 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.