muhtemelen uzun süre aklımdan silemeyeceğim bir kitap olarak kalacak. kitabı ilk aldığımda öğrendiğim şey kendi ülkesinde yasaklanmış olmasıydı. aslında ben bunun sebebinin kitabın insan psikolojisini bozacak derecede hüzünlü olmasından kaynaklıdır diye düşünmüştüm. fakat yine ve yine siyasetin bir toplumu ne derece acı bir şekilde etkilediğini açıkça anlattığı için yasaklanmış olduğunu öğrendim araştırdığımda. kitabı bitirdiğimde ilkinin de olası olabileceğini düşündüm, "yaşamak" kelimesinin daha önce bu denlice acımasız, yaralayıcı olduğunu ve insanın içinde asla geçmeyecek derin acılar bıraktığını bilemezdim. kitabın ana karakteri öyle acılar öyle kayıplar yaşıyor ki "bu kadarı da fazla ama!"ya getiriyor sizi. ve yazar bunu öyle derinden anlatmış ki okurken mahvoluyor, bir insan bu kadar hüzüne nasıl katlanabilir diyorsunuz. fazlasıyla şey kattı bu kitap bana; ne olursa olsun hayattan, yaşamaktan asla vazgeçmemem gerektiğini ve ne olursa olsun ayaklarımın üzerinde dimdik durabilmeyi öğretti. sevdiklerimiz ne kadar etrafımızda olursa olsun bir gün gelecek ve hepsini teker teker kaybedeceğiz belki de lakin bununla yaşamayı da öğrenmek hayatın bir parçası. "iyi ki" dediğim kitapların en başlarına yerleşen bu kitap yaşamın yaralarla ve pişmanlıklarla dolu olduğunu içinde az da olsa mutluluğun olmasının sebebinin ise kendi çabalarımızdan kaynaklandığını hatırlattı. konusundan çok az bahsetmem gerekiyorsa eğer şunları söyleyebilirim: varlıklı bir ailenin çocuğu olan fugui bir gün ailesinin tüm servetini kumarda kaybeder. yalnızca paralarından değil yaşadıkları evden de olurlar. bundan sonrasında ise zorlu bir hayat onları bekliyor olur. yoksulluğu ve açlığı içinizde öylesine hissediyorsunuz ki sanki karakterlerin yaşadıklarını birebir siz yaşıyorsunuz.
küçük bir not: eğer kitabı okuyacaksanız lütfen remembrance dinleyerek okuyun. bu şarkı eğer bir kitap olsaydı kesinlikle bu kitap olurdu. sizi daha çok etkiliyor...
··
148 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.