Zweig dan okuduğum 5. Kitap.
İsmini çok duymuştum. Merak ediyordum o yüzden. Okudum bitti. Böyle bir hikaye olacağını hiç düşünmezdim.
Beni etkileyen o adamın hücre içinde hiçlikle yalnız bırakılışı ve kendine bir uğraş bulmasının kendisinde bıraktığı hasardı.
O kısımları okumak etkileyiciydi
Kitabın ilk yarısı daha sakin ve olaysızdı.
Sonunu ise daha farklı bekliyordum.. yine de hoştu, çayımı yudumlarken okuyup bitirdiğim bir eser oldu.
Bir zamanlar satrança ilgi duymuştum bu kitapla o ilgim tekrar canlandı diyebilirim :)
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.