Reşat Nuri Güntekin’in Acımak adlı eserine dair düşüncelerimi yazarın şu sözüyle başlamak istiyorum: “Acımak… Ben insanların ruhlarındaki derinliğin ancak onunla ölçülebileceğine kaniyim. Evet, dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse başkalarının elemi de bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi, insanlığımızın derecesini öğretir.”
Bu söz, eserin derin anlamını mükemmel şekilde özetliyor. Acımak, şimdiye kadar okuduğum kitaplar arasında insan ruhunu böylesine derinlemesine kavrayan, hayatı bu denli tanıyan ve hissettiren bir eser olduğu için beni derinden etkiledi. Kitabın son sayfalarında gözyaşlarıma hâkim olamadım. Akıcı diliyle tek solukta okunabilecek bir eser olmakla kalmayıp, okurun olaylara ve insanlara bakış açısını kökten değiştiren ve önyargının ne kadar yıkıcı olabileceğini gözler önüne seren güçlü bir anlatı sunuyor.
Yanlış anlaşılmak, bana göre hayatta yaşanabilecek en zorlayıcı duygulardan biri. Bu eser de tam olarak bu temayı işleyerek derin bir gerçekçilik ve duygu yoğunluğu yaratıyor.
Eser, katı disiplinli, duygusuz bir ilkokul öğretmeni olan Zehra’nın hikayesini ele alıyor. Zehra babasına karşı içinde büyük bir nefret barındırmaktadır. Zehra’nın bu duygularını nasıl bir içsel dönüşümle acıma ve merhamete çevirdiğine şahit oluyoruz. Roman, karakterin içsel çatışmalarını ve vicdanıyla hesaplaşmasını ustalıkla işlerken, biz okurlara da merhametin ve insan ilişkilerindeki duygusal derinliğin önemini hatırlatıyor.
Şimdiye kadar bu eseri hala okumamış olanlara okumasını tavsiye ederim.
Keyifli okumalar!
·
239 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.