Beğendiğim bir kitap oldu.
İnsanın sahip olduğu asıl hazinenin kendi elinde olduğu ve maalesef ki bunu ancak elindekileri kaybettikten sonra kıymetini anlayabiliceğinin gerçeğine değindi. Çoğumuz belki de hiç birimiz İspanyol delikanlı gibi kaybettiğimizin yerini doldurabilme ve yada onu aynen hatta daha fazlasıyla geri kazanma şansımız olmayacak. bundan dolayıdır ki daha fazlasının hayali ile elimizdekini kaybedebilme riskini göze alıp fatîmalarımızdan ve bizleri görebilmek umuduyla yolumuzu gözleyen koyunlarımızı göz ardı edip daha fazlasını düşlemek bencillik midir sorusunu uyandırdı içimde. Sahi daha fazlasını düşlemek her daim bencilik midir? Yoksa kişisel menkıbelerin dizisinin bir parçasımıdır sadece.