Hayal kırıklığı…
Herkesin bu kadar övgüyle bahsettiği, “Daha iyi bir kitap okumadım.” diye methiyeler dizdiği bu kitaba büyük bir beklentiyle başladım. Sonuç: hüsran. Başlarda biraz olsun Simyacı’nın içeriğine ve yazım diline benzetmiş olsam da 50-60’lı sayfalara geldiğimde “Eyvah, bu kitap benim için bir felaket olacak!” diye düşünmeye başladım. Çünkü herkesin okumamda bu kadar ısrarcı olduğu bu kitaptan o kadar memnun kalmayacağımın sinyallerini almaya başlamıştım.
Ortalara doğru biraz olsun hikaye örgüsü genişlediğinden ve karakterlerin bir şekilde birbirleri ile kesişmeye başlamasından kaynaklı olarak umudum arttı. Ancak daha sonra hikaye uzun süre tek bir kişi üzerinden ilerlemeye başladığında umutlarım yeniden sönmeye yüz tuttu. Ayrıca sık sık kim kimdi diye aklımda yankılanan bir karmaşaya maruz kaldım. Zira kitabın başında anlatılan bazı karakterlere bir daha hiç rastlamadık. O zaman bu karakterleri neden okuduk? Olay akışına, kurguya, hikayeye bir şey katmayacak kişi ve vakıaların kafada gereksizce yer tutmasından hoşlandığım söylenemez.
Öneriyle ve sosyal medyada uyanan büyük yankı neticesinde okumaya başladığım bir kitabı daha hüsran ve hayal kırıklığı ile sonuçlandırdım. Anladığım kadarıyla ya fazla beklentiye girmemek gerekiyor ya da herkese hitap edenin bana hitap etmeyebileceğini kabullenerek öneri almam gerekiyor.
·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.