(Öncelikle bu kitap bana Remembrance parçasını hatırlatıyor ve yazarken de dinliyorum.)
Bu zamana kadar nerdeyse herkesin bildiği, herkesin küçüklüğünde okumuş olduğu kitabı 21. yaşımdayken yeni okuma fırsatı bulabildim. Yillardir okumak istedigim bir kitapti. Pahali geldi alamamistim. Bir sahaf buldum, beni bekliyordu zeze. Icim acidi, cok acidi. Bilmiyorum belki de cocuklugumdaki yalnizligi gordum onda. Belki ogretmen adayi oldugum icin bu kadar dokundu icime. Belki sadece olmasi gereken buydu. Bir seyleri daha iyi anladim, hicbir noktasini hatirlamadigim cocuklugumu hissettim okurken. Kardeslerimi dusundum, aslinda ne kadar dusuncesiz davrandigimi, onlarin dunyalarini. Hayat ne kadar acimasiz ve insanlar ne kadar bencil bir kez daha gordum. Her kitabi farkli bir hayatimmis gibi okuyorum, her kitabi yasadigimi dusunuyorum ama bu baskaydi benim icin. Zeze kardesim gibiydi, zeze cocugum gibiydi. Zeze ben gibiydim.
Babasi sıkılmasin diye sarki soylediginde dayak yedi, anlamini bile bilmezken sarkinin.
Balon yaparken dayak yedi, oysa en deger verdigi esyalarini satmisti o kagidin parasini kazanabilmek icin. Bi cocuk icin en onemli olacak seyleri. Bilmiyorum soyleyecek cok seyim vardi, hepsi bogazimda kaldi. Sadece ruhum aciyor. Bu kitabi kucukken okuyup unutmak istemezdim. Bazen bazi seylerin dogru zamani beklemesi gerekiyormus demek ki. :')
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.