Öncelikle Zweig'ın anlatımının her zamanki gibi mükkemmel olduğu bir kitap olduğunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim. Karakterlerin iç dünyasını o kadar iyi yansıtıyor ki...
Okumayı en sevdiğim yazarlardandır kendisi. Bu kitap içinse diğer kitaplarına göre konusu sebebiyle biraz daha az sevdiğimi söyleyebilirim. (Buradan sonraki kısımda spoiler bulunuyor.) Kitapta çalıştığı evin hanımıyla aşk yaşayan bir karakterimiz var. Duyguları karşılıklı ama bazı sebeplerden ve savaştan dolayı dokuz yıl görüşemiyorlar. Bu dokuz yılın ilk yıllarında karakterimizin duyduğu özlemi okuyoruz ama daha sonra karakterimiz başka bir kadınla yuva kuruyor, çocukları oluyor. Dokuz yıl sonra bir nedenden dolayı geri döndüğünde tekrar kadınla buluşuyor ve geçmişe gömülü kalmış aşkın kırıntılarını arıyor. Benim için adamın verdiği kararlar rahatsız ediciydi açıkçası. Kadını çok sevmesine rağmen yalnızlıktan kurtulmak için başka biriyle evlenmesi ve kadınla görüşme fırsatı yakaladığında eşini aklına bile getirmemesi kısımlarında. Buna rağmen kitabın son sayfaları bence etkileyiciydi. Karakterimiz aradığı aşkın artık tamamen geçmişte kaldığını şu an var olmayan ve olamayacak bir şeyin peşine düştüğünü eskiden okudukları bir şiiri hatırlayarak fark eder:
Issız eski parkta karlar içinde,
Arıyor geçmişi iki gölge
Geçmişlerini arayan, artık gerçekte var olmayan geçmişe boğuk sorular yönelten bu gölgeler onların kendisi değil miydi?
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.