"Edebiyattaki sözlerin şiiri olsun, müzikteki notaların şiiri olsun, şiir zamanı yavaşlatır, onu yukarıya kaldırır ve bizi ondan kurtarır." 187
"Şiir sanatı, bir meseleye kendini vermeni mümkün kılar. Şiirsel bir şey, bir cümle, bir resim, bir ezgi: Hiçbir şey onun kadar büyülemez insanı. Bitmemesini ya da kaybolmamasını isteriz, daha fazlasını arzularız." 306
Bu kitabı okurken tam da bunları hissettim. O şiirsel zamanın büyüsünü.
Usul usul içine çekti beni hikaye: Simon Leyland'ın Akdeniz dillerine olan tutkusu, anıları, eşine olan özlemi, sorgulamaları. Tanıştığı insanların hayatları. Çocuklarının seçimleri. Hepsi ayrı ayrı incelikle işlenen tüm bu olaylar iç içe geçip güzel bir bütünlük oluşturmuş. Kitap içinde kitap. Edebiyat içinde edebiyat. Dillerin ahengi. Tek bir alana sıkışmayan, sakince akan, geniş bir hikaye. Benimsedim. Oradaydım. Onlara eşlik ettim. Tanıştığıma, hikayelerini dinlediğime mutlu oldum. Aslında yoğundum ve okumaya fırsat bulmakta zorlandım. Fakat ilk defa hoşuma gitti bu durum. Akşamları ya da müsait olduğum herhangi bir vakit hikayeye geri döneceğimi, onun içinde kaybolacağımı düşünmek beni memnun etti. Okumaya ara verdiğimde ise hikayeyi özümsemek için fırsatım oldu. Kitabın içindeki tekrarlar ve detaylar da bunu keyifli hale getirdi.
Lizbon'a Gece Treni'ni ne kadar sevdiysem bu kitabı da o kadar sevdim. Pascal Mercier hikaye anlatma, karakter oluşturma konusunda gerçekten usta. Bu aya yakışan bir kitaptı. Üstelik soğukların yavaş yavaş kendini hissettirdiği bir şehirden, bir Akdeniz şehrine yolculuk yapmam çok hoş bir tevafuk oldu. Londra ve Trieste arasındaymışım gibi.
Öyle işte. Kitap nefis bir edebiyat şöleni, aynı zamanda çevirmenlere saygı duruşu. İlknur Özdemir'in emeğine sağlık. Çeviri çok güzeldi. Kitaplara ve yaşamaya dair dingin bir okuma isteyen herkese tavsiye ederim. Keyifli okumalar.
·
342 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
