Hirai ve Kei'nin hikayeleri özel olarak etkiledi beni.
*Spoi olabilir*
Hirai'nin kız kardeşi senelerce takip etti Hirai'yi, hep bir nefes uzaklıktaydı. Kovaladı, kovaladı. Bir gün oldu, zamanlar geçti ve Hirai arkasına döndü. Ellerini uzattı ama kız kardeşine yetişemedi.
Kei'ninki de benzer oranlarda hüzünlü. İki tarafın da yerinde olmak istemezdim.
Pişmanlık yakıcı bir duygu. Yine de o da zamanla geçiyor. İnsan her şeye alışıyor.
Kitabın en başları nispeten daha yavaş aktı bana göre, son hikayeler daha kalbe dokunan türdendi.
Bir iki yerinde tıkanmalar sezdim ama genel olarak hızlı akan, kolay okunan ve etkileyici bir kitaptı.
Kitabın bir de filmi olduğunu öğrendim yakın zamanda izlemeyi düşünüyorum.