Bu kitap doyurur, hatta hazmetmek için biraz zaman da ister.
“Son Akşam Yemeği” tablosu gibi… Bir masanın etrafında on iki kişi (bir de varlığını bize arada gösteren on bir aylık bir bebek). Şükran günü için bir araya gelmiş, yaşları geçkin bir arkadaş grubu. (Burada “dost” demekten özellikle kaçındım. Hikaye boyu tüm samimiyetlerinin arkasında çok keskin sınırlar var çünkü.)
Sadece içlerinden birisi henüz çok genç, Chloe, minik bebeğin annesi, masada eşinin dışında kimsenin tanımadığı kadın. (Ve hatta eşinin bile tanımadığı.)
Kasım ayının oldukça soğuk bir cuma akşamı. Kar bastırdı bastıracak.
Masada çok şey konuşulacak. Ama bizi en çok konuşulmayalar ilgilendirecek. Zihinden geçen “gerçek” düşünceler, birden hortlayan anlılar, travmalar, sorgulayışlar.
En ilgi çekici yanı da her bölümün sonunda Tanrı bir konuşmacı olarak araya girecek. Bize masada oturan herkesin ölüm şekillerini anlatacak tek tek. Zamanda ileri geri sıçrarken çok güzel satırlar okuyacağız.
Artık asla genç olamayacak olmanın yasını tutmak bana çok hüzünlü geliyor.
·
120 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.