Evet tartışmasız beni en sarsan, duygulandıran, sinirlendiren,şaşırtan ve daha birçok duygu ile başbaşa bırakan o kitap. İki kadının hayatlarının kesiştiği ve yaşadıkları zorlu hayatı konu alan bir eser. Leyla ve Meryem. Sanırım bu iki ismi ve yaşadıkları o zor durumları unutmak pek kolay olmayacak.
Meryem, Celil ve Nana’nın evlilik dışı beraberliğinden dünyaya gelen bir kız çocuğu. Celil Han bu durumu kendine yakıştıramayıp ve adının kirlenmesine müsaade etmeyip Nana ve Meryem’i Herat’ın uzaklarında bir kulübede yaşamaya mahkum ediyor. Zaman zaman kızını görmek için ziyaretlerine gitse ve ona hediyeler alsa da bu asla bir çocuk için yeterli olmuyor. Ve sonrasında yaşanan olaylar. (spoiler vermemeliyim diye sürekli yazıp sildim evet )
Leyla ise Kabilde anne ve babasıyla yaşayan bir kız çocuğu. Dönemin zor şartlarında yaşamaya çalışan ve belli acılar çekmiş bir ailenin kızı. Savaşın ortasında kalmış ve sevdikleriyle sınanmış biri. Bu iki kadının hayatı bir noktada kesişiyor ve eser bu yönde ilerliyor.
Kitap dönemin zihniyeti,ülkenin iç burkan durumunu çok net bir şekilde gözler önüne seriyor. Kitapla beraber savaşın o kanlı yüzüne, insanların çektiği acı ve sıkıntılara, uğradıkları haksızlıklara, özellikle de kadınların nasıl yok sayıldığına bir bir şahit oluyorsunuz.
Meryem’i okurken bir bölümde şunu hissettim, yaşadığımız o üzüntünün tesiriyle evet bir şeyleri yok sayma,unutma ve birilerini affedememe hissine kapılıyoruz.
Ama ya sonra bunun için pişman olursak? Ya yapmadığımız şeyler için keşke yapsaydım dersek? Ya ölümün bize sunduğu o geri dönülmez keşkelerle boğuşursak?
İşte bu,insana yaptıklarından ziyade yapmadıklarından gelen pişmanlığın daha acı verici hisler oluşturacağını düşündürüyor bende
·
476 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
