Puan vermedi·165 syf.··
Beğendi
·2024 150. kitabı
·31 günde okudu
·Okunma: 31 Ekim 2024 03:14
Bu ayın okuduğum son kitabı Michelangelo'nun Cennetin Anahtarları adlı çeviri şiirleri oldu.
Rönesans sanatçısı Michelangelo'nun şairliğinden önce heykeltraşlığı ön plana geçmiştir. 26 yaşında Davut heykeline başlamış yaklaşık dört yılda tamamlamıştır.
Şiirler, yarım kalmış sone biçiminde, dörtlüklerle ve madrigal (genelde dini olmayan vokal müzik kompozisyon) diye başlıklar şeklinde yazılmıştır.
Odağında bulunan temalar, aşk, ölüm ve cennet'tir. Duru ve samimi bir iç döküş denebilecek şiirlerle dolu.
#heraybirşiirbirromanokuyoruz
Fatma Kazankaya 
Kitapperverbiri
#kitapalıntıları :
Yanıp tutuşan, işte bir benim gölgelerde
güneş boş bırakınca dünyayı ışıltıdan;
başka herkes sevinçle ve yalnız ben acıdan
diz çökmüşüz, ağlayıp sızlıyoruz yerde.
Ün yerinde tutuyor mezar yazıtlarını;
ne ileri, ne geri, çünkü ölmüş de hepsi,
yapıtlarının sesi susturulmuştur artık
Büyülü latif bir güzellikten,
merhamet pınarından doğuyor ıstırabım.
Sana söylüyorum bunu;
Sen ki dünyaya canını verdin, gövdeni, ruhunu,
kader sana yer yurt yaptı şu karanlık tabutunu.
...
merhamet sancımı giderir ama, uzaktan da
beni sürekli bir ıstırabın pençesine atar,
kötülük yıkıp dururken iyiliğin ne hayrı var?
"Söyle Ölüm, sen neden el koymadın da, yaşlanarak
yıpranmış yüzlere, niye beni öldürdün çok erken?"
"Çünkü hiç kimse yıllanıp çöküntüye uğramışken
cennete çıkamaz-çıksa bile orda kalmayacak."
Ölüm burada toprağa gömmüşse vaktinden önce
dünyanın en tatlı erdem ve güzellik çiçeğini
Tam açılmamışken henüz, Tanrı inandırsın seni,
daha çok ağıt yakılmaz insan yaşlıyken ölünce.
El atıp koparttı ecel henüz olmamış meyveyi
ya da o çiçeği daha on beşinci baharında.
Tek sevinç onun sahibi olan kaya parçasında,
ne var ki bir ağlamaktır aldı işte tüm âlemi.
...
Ama cennet sevgi duyalım istiyor,
çirkin taraflar nahoş gelmesin gönlümüze:
Alışkanlık her kusuru düzeltip hoş gösterir gözümüze.
Fatma Kazankaya Kitapperverbiri
#kitapalıntıları :
Yanıp tutuşan, işte bir benim gölgelerde
güneş boş bırakınca dünyayı ışıltıdan;
başka herkes sevinçle ve yalnız ben acıdan
diz çökmüşüz, ağlayıp sızlıyoruz yerde.
Ün yerinde tutuyor mezar yazıtlarını;
ne ileri, ne geri, çünkü ölmüş de hepsi,
yapıtlarının sesi susturulmuştur artık
Büyülü latif bir güzellikten,
merhamet pınarından doğuyor ıstırabım.
Sana söylüyorum bunu;
Sen ki dünyaya canını verdin, gövdeni, ruhunu,
kader sana yer yurt yaptı şu karanlık tabutunu.
...
merhamet sancımı giderir ama, uzaktan da
beni sürekli bir ıstırabın pençesine atar,
kötülük yıkıp dururken iyiliğin ne hayrı var?
"Söyle Ölüm, sen neden el koymadın da, yaşlanarak
yıpranmış yüzlere, niye beni öldürdün çok erken?"
"Çünkü hiç kimse yıllanıp çöküntüye uğramışken
cennete çıkamaz-çıksa bile orda kalmayacak."
Ölüm burada toprağa gömmüşse vaktinden önce
dünyanın en tatlı erdem ve güzellik çiçeğini
Tam açılmamışken henüz, Tanrı inandırsın seni,
daha çok ağıt yakılmaz insan yaşlıyken ölünce.
El atıp koparttı ecel henüz olmamış meyveyi
ya da o çiçeği daha on beşinci baharında.
Tek sevinç onun sahibi olan kaya parçasında,
ne var ki bir ağlamaktır aldı işte tüm âlemi.
...
Ama cennet sevgi duyalım istiyor,
çirkin taraflar nahoş gelmesin gönlümüze:
Alışkanlık her kusuru düzeltip hoş gösterir gözümüze.
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.