“Güneşin Öldüğü Gün” yazardan okuduğum ilk kitap oldu. Kitap genel hatlarıyla Jose Saramago’nun Körlük kitabını anımsatsa da, orada kullanılan sert dilin aksine, burada kurgu daha yalındı ve kelimenin tam karşılığı olarak daha yumuşak olduğunu söyleyebiliriz.
Roman cenaze eşyaları satan bir ailenin hikayesi ve Krematoryum betimlemeleri ile başlıyor. Buradaki bütün kurguyu kitabın karakterlerinden biri olan bir çocuğun ağzından okuyoruz. Bu anlamda yukarıda bahsettiğim Körlük ile kıyaslamada, bu eserin daha yalın olmasının bir nedeninin çocuk tarafından anlatılmış olması diyebiliriz. Kurgunun devamında kitabın ismini veren bir gece yaşanmaya başlıyor. Kasabanın insanları bir anda uyurgezerliğe başlıyor ve tıpkı gündüz yaptığı işler doğrultusunda geceleri de uyurgezer, fakat bilinçaltları doğrultusunda kasabada olaylar yaşanmaya başlıyor.
Gelelim kitapla ilgili düşüncelerime. Öncelikle ilk 60 sayfada, kitapta geçen, uzun ve tekrar cümlelerle yapılan Krematoryum betimlemeleri beni ciddi olarak rahatsız etti. Açıkçası bunun nedeninin biraz da Türkiye’de son yaşanan olayların etkisi olduğunu düşünüyorum. Ama kitabın devamı için, biraz da bu başlangıcın yerinde olduğunu belirtmekte fayda var. Devamında geçen olaylarla ilgili kitabı okumamış olanlar için uzun uzun yazmak istemiyorum, ama bir kaç cümle ekleyebilirim.
Bilinçaltınızın uygun ve olağan koşullar altında ne kadar kötülük yapabileceğini ve iyi olmayı seçmenin bazen çok zor olabileceğini tahmin edemeyiz sanırım. Gerisi kitapta diyelim.
Ben bu kitabı Bilimkurgu Kitap Kulübü ile birlikte okudum. Okumamış olanlara da tavsiye ederim.
·
138 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.