8/10
2017 53. kitabı
Bugüne kadar okumaya heves ettiğim yazarların başında gelen, ama nedense bu hevese kapılıp tam anlamıyla dünyasına bir türlü giremediğim bir yazar idi Hasan Ali Toptaş. Bu kitaba kadar sadece bir kitabını,gölgesizleri okumuştum.Fakat o da yukarıda bahsettiğim hevesten yoksun bir okuma olmuştu nedense.Belki yanlış,okuma eylemini daha yüzeysel gerçekleştirdiğim bir zamana denk gelmişti kim bilir.Sağolsun 1000kitap imdadıma yetişti, daha doğrusu sitedeki Hasan Ali Toptaş okuma etkinliğini düzenleyen arkadaşlar desem daha doğru olur. Bu vesile ile yoğunlaştığım bir kitap oldu.
Kitaba gelecek olursam, kitabın bütününden ziyade daha önce birçok ortak görüşte olduğu gibi yazarın dilimizdeki ustalığı cümle cümle ilgi ve hayranlık uyandırdı bende.Yani bir hissiyatı veya bir betimlemeyi,benzetmeyi okadar farklı orjinal bir halde yansıtıyorki iki kere okumadığım cümle sayısı çok azdır.Upuzun cümlelerdeki her kelime bir yapbozun parçası gibi gediğine öyle bir yerleşmiş ki sanki birini çekseniz geri kalanı da anlamını yitirecek.Yorumumdan da anlaşılcağı üzere konunun arka planda kaldığı, karekterlerin hissiyatlarına daha çok odaklandığım bir romandı.Tabii konu olarak da beni tatmin eden,olay örgüsü olarak olarak bir romana göre çok zengin sayılmayacak fakat yazarın bahsettiğim derinine işleyişi sayesinde çok boyutlu düşündüren bir yapıt.Tabii yazara aşinalığımdaki acemilik,henüz tarzına pek hakim olmamam bu görüşlerimi ilerde geçersiz kılabilir:)Yaşayıp göreceğiz.
Herkese keyifli okumalar:)
··
106 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.