Okuduğumuz kitaplar, her okurda farklı etki gösterebilir, farklı sonuçlar doğurabilir. Kimi, polisiye okurken dedektifin özel hayatına daha çok ilgi gösterir, kimi de polisiye yönüne. Hepimiz karakterleri farklı hayal edebilir, kimimiz kurguyu daha etkili bulabiliriz. Ama her okur kitabın akıcılığıyla, kendine özgü kurgusuyla ve gereksiz detaylarla hemfikir olur diye düşünüyorum. Fakat bir kitabı ünlü bir yazar yazmışsa işler değişir işte. Olsun, tüm bunları görmezden geleyim, ne de olsa ünlü birinin kaleminden dökülmüş bu cümleler denilerek, beğenmediği halde beğendim diyen okurların varlığını da kabul etmeliyiz. Ben bundan sebep ünlü bir yazarın kitabına yapılan yorumları hiç kale almıyorum. Çok güvendiğim kitap arkadaşları hariç tabii. En çok bu hata Ahmet Ümit'in kitaplarına yapılıyor. Jean-Christophe Grangé, Stephen King gibi dünyaca ünlü yazarlara da...
"Yırtıcı Kuşlar Zamanı" Ahmet Ümit'in şimdiye dek okuduğum kitaplar arasında en kötüsüydü diyebilirim.
1- Kitapta iki farklı olay birbirine paralel ilerliyor fakat her iki olaydaki gelişmeler okuru ikna edecek düzeyde değil.
2- Psikojenik Füg diye bir hastalık var. Travmatik olaylar karşısında beynin geçirdiği unutma nöbeti. Beyin kendini kapatıyor, bazı kötü anıları hatırlamak istemiyor. Kitapta bu hastalıkla boğuşan Komiser Nevzat'ın düşüncelerini okuyoruz fakat kitabın 250 sayfası bu düşüncelerle dolu. Bir yerden sonra yeterr diye çığlık atasım geldi yalan yok.
3- Tekrarlar, rüyalar, tekrarlar yine tekrarlar. 440 sayfanın en az 250 sayfası inanın geçmişe dair düşüncelerle ve kurguyu hiçbir katkısı olmayan sohbetlerle dolu.
4- Okuru alıp sürükleyecek bir anlatıma sahip olmadığı gibi, polisiye yönüyle zayıf bir kurguya sahip. Daha çok psikoloji ağırlıklı bir roman.
5- Tümü detaylardan oluşan kitabın finali kestirilip atılmış. Şüpheli görünen kişi veya kişilerin sitemini falan okumak isterdim. Birilerinin mahcubiyetini...
Not: Bu kitabın sevilecek bir tarafı olmamasına rağmen 10/10 veren okurlar olmuş. El insaf! Bu kitap gerçekten de 10/10'luk muydu ? Gerçekten de hayret edilecek bir durum. Puanları görünce ağlasam mı gülsem mi bilemedim.
#ahmetümit #yırtıcıkuşlarzamanı
··
2.169 Gösterim
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kitabı beğenmeyebilirsiniz elbette, niye beğenmediğinizi de hoş bir şekilde açıklamışsınız da "her iki olaydaki gelişmeler okuru ikna edecek düzeyde değil." Ne demek onu anlamadım, ne olsa ikna olurdunuz mesela?
Aynı düşünceleri yazacaktım hemen hemen herkes beğenmiş garip bir şekilde. Hislerime tercüman oldunuz.
bir jo nesbo'nun en sevdiğim kitabı leopar'a bakiyorum bir de ahmet ümit'in kitaplarina ikisi arasindaki fark dünyadan büyük ikisine de polisiye yazar denmesi edebi bir suç bence
yazarın kullandığı dil cümlelerin yapay görünmesine sebep oluyor yazarin bana en itici gelen yönü bu karakterlerin hepsinin seviyesi düşük bu da yazarin zihin ve dil kapasitesiyle bağlantılı yazar diğer kitabinda turkler sofistike cinayet işleyemez şeklinde bir bahane üretmiş kendisinin tüm açiklarini da bununla örtmeye çalışiyor yazarla karsilasirsam bir gün aynen şunu söyleyeceğim turklerin sofistike cinayet isleyemiyor oluşu edebiyattan kurmacanin gizeminden haz olmalarina asla engel değil kitapcida kitabini gorunce dahi yolumu degistirme durtusu peyda oluyor sen dilin kiymetini bilmeyen cook kotu bir yazarsin nokta