Dere yaşadığı köyde asker olarak görev yapan Cello’ya aşık olmuştu. Babası vermek istememişti. Dere ise hayatının değişeceğini şehirde yaşayacağını hayal ederek Cello ile kaçmıştı. Bu evlilikten iki çocukları olmuştu. Eserin baş karekteri Atsus ve kız kardeşi Ova. Dere için hayatın tek anlamı çocuklarıydı. Çünkü evliliği hiçte hayal ettiği gibi olmamıştı. Kocası eviyle ilgilenmeyen işe yaramaz adamın tekiydi. Hatta çocukların adını bile Dere koymuştu. Atsus’un adını aslında Susta koymak istemiş ancak nüfus memuru adı beğenmemişti. Öyle oluncada Dere Atsus olsun o zaman demiştir. Susta’nın tersten konuşuydu bu isim. Kuran’da geçiyor diyerek memuru kandırıp kabul ettirmişti bu ismi.
Atsus’un hayatı’da zorluklarla geçmiştir. Babası onları terk ettikten sonra sokaklarda para kazanmaya çalışmıştır. Tabi yalnız değildir bu zamanlarda. Arkadaşı, Edesi Doğu vardır yanında. İkisi birlikte kurtlar sofrası denilen mahallede iki kişilik çete olmuşlardır. Her türlü pisliğe bulaşmışlardır. Ancak yolları bir olay sonucunda ayrılmıştır. Atsus kurtlar sofrasından ayrılmış bambaşka hayat oluşturmuştur kendine. Yıllar sonra büyük bir organizasyon şirketi kurarak istediği servete ve konuma ulaşmıştır.
Doğu’nun kaderi ise karanlık işlerle devam etmiştir. O derin devlet dedikleri teşkilata girmiştir. Karanlık bir kişiliği vardır. Aslında bu Doğu’nun hayalidir.
Yıllar sonra Atsus’u arayan Doğa buluşmak istediğini söyler. Atsus kardeşi Ova’yı da alarak bulaşacakları mekana gider. Her şey o gece orada başlar. Ya da biter…
Sonunda kafam karıştı. Sanki devamı olması gerekiyor gibi hissettim. Onun dışında heyecanla okuduğum bir kitap oldu. Kahramanmaraş’a özgü şeyleride konu alması hoşuma gitti. Söylemeden edemedim.
Okuru bol, yolu açık olsun inşallah…
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.