Bruno ve Schmuel. Biri Yahudi diğeri Alman iki çocuğun tel örgülere rağmen kurduğu sıkı dostluk.
"Bir şey buldun mu?" diye sordu çocuk.
"Çok az. "
"Hiçbir şey mi? "
"Şey seni buldum." dedi Bruno bir süre sonra.
Ahhhh! Sizin masumiyetiniz içimi huzurla doldursa da kitabın sonu beni bitirdi. Irkçılığı öyle derin hissettim ki... Sahi kim/ler çıkardı ırkçılığı? Kahrolsunlar!!!
Kitabın dili oldukça sade ve anlatımı akıcı. Bir solukta okunası. Çocuk edebiyatı grubunda yer alsa da tüm yetişkinlerin okumasını şiddetle tavsiye ettiğim bir kitap. Çocukların gözünden büyükleri değerlendirmek, yaşananları sorgulamak, anlam aramak güzel bir tat bırakıyor. İki çocuğun dostluğu ön planda olsa da 9 yaşındaki bir çocuğun aklıyla Hitler döneminde Yahudilere yapılan zulüm işleniyor. Bu yüzden konuyu çocukların anlaması biraz zor gibi geldi bana. Yahudi soykırımını anlatmak gerekiyor bu da ne kadar gerekli bilemedim. Belki de çocuk yaşta aşılamalıyız ırkçılığın olmaması gerektiğini.
"Benim en iyi arkadaşım sensin, Schmuel" dedi. "Hayat boyu en iyi arkadaşım."
"Ve sonra oda kapkara oldu ve yaşanan karmaşaya rağmen Bruno hala Schmuel'in elini sımsıkı tutuyordu ve dünyadaki hiçbir şey Bruno'yu onun elini bırakmaya razı edemezdi..."
* Yıl 1943, Autwitz/Outh-With, Führer/Fury
* Kitabın filmi de çekilmiş.
Kitabı gece bitirdim hala etkisindeyim. Filmini de bu gece izlemeyi düşünüyorum.
Zülfü Livaneli'nin" Serenad" kitabını çağrıştırdı bende okuyanlar bilir oradaki Nadia geldi aklıma... Struma... Offf konu yine aynıydı.
Tel örgüler yaratmayı bıraktığımız gün insan olmayı başarabileceğiz.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.