Kısacık masal tadında bir öykü. Anlamlı, alışılmış bir hikaye. Düşünüyorum da bazen insan kendi acı çekmeyi sırtlanarak başkalarını bu acıdan korumuş olur. Hayatta kimin acısını seçmek daha doğru? Kendini feda mı edersin, kurtarır mısın? Kurtulmak da doğru ifade değil. Acı çekmek mi, vicdan azabı mı? Hikayemizde daha farklı tabii. Sütanne kendi çocuğunu feda ederek kral olacak bebeği kurtarır. Bu Vatan sevgisi aslında. Tarihte bir çok savaşta oğlunu cepheye gönderip gözü yaşlı bekleyen, ölümünü duyunca "Vatan sağolsun" diyen çok anne baba var. Bu insanın kişisel hayatından daha yüksekte tuttuğu değerleri gösterir. Kendi yaşamından, ailesinde, sahip olabileceği bir çok şeyden bir amaç için, bir ideal, bir fikir, bir ulus, kurtuluş için vazgeçen sayısız insan var.