"Sur Kenti Hikayeleri" ile tanıdığım ve kalemini sevdiğim Ali Ayçil'in, deneme türündeki bu kitabını da keyifle okudum. Tıpkı hikayelerindeki gibi denemelerinde de şiirsel bir tat, naif bir üslup var. Okuruna " Sen de çevirdiğin sayfalarda kendin dahil bazı tanıdıklar bulacaksın " diyor ve bu iddiasında haklı çıkıyor. Bu tanıdıklardan, sadece insanları değil, günleri, mevsimleri, şehirleri, kuşları, ağaçları, kitapları kısacası hayatımıza değen herşeyi kastettiğini, sayfalar ilerledikçe anlıyoruz.
Bu hikaye tadındaki denemelerinde, hayatın dikenli yollarında yürürken, dikenlerin çizdiği yerlerini gösteriyor yazar ve aynı çiziklerin kendisinde de olduğunu farkeden okuyucu, işte bu yüzden birçok cümlenin altını çiziyor. Hepimiz çıraklık dönemimizi binlerce çizikle tamamlayıp, yalnızlık, hüzün,ayrılık, hayal kırıklığı, ihanet, vefasızlık gibi sayısız acının ustası olarak göçüp gitmiyor muyuz bu dünyadan?
Nadiren konuşabilerek, bazen konuşmak isteyerek ama genellikle de hiç konuşamayarak geçip gidiyoruz. Sustuklarımızı yazan Ali Ayçil gibi USTA'ları okumak da ruhumuzun tesellisi oluyor.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.