İlk bölümünü okuyup içine giremediğim, bu yüzden tekrar baştan okumaya başladığım ve bu sefer bitene kadar elimden bırakamadığım canım kitap. Başladığımda odaklanamamamın sebebi ise bazı diyaloglarda neyi kimin söylediğini anlamakta zorlandım, bir karmaşa vardı. Kitabı çocukların ada hayatı olarak yüzeysel okuyan kişilerin sıkılmasını çok iyi anlayabiliyorum. Bu kitabı algılarınızı açarak, bakış açılarınızı geniş tutarak okumanız gerektiğini düşünüyorum. İyilik ve kötülük üzerine, insanın -büyük, küçük- iç dünyasını sorgulatan, yer yer okuyucuyu rahatsız eden kötülüklerin yazıldığı bir kitap bu. Aklın, sağduyunun, çözüm odaklılığın, yapıcılığın, bir arada güzelce yaşamaya çabalayanların, zorbalıkla, korkuyla, hırslarla egemenlik yaratanlarla, saf kötülükten haz alanlarla savaşı… Bir çocuğun masumluğuna duygulanacaksınız, sonra yine bir çocuğun kötülüğünü dehşetle okuyacaksınız. Ayrıca kitabın sonunda genelde atlanan bir bölüm olan, çevirmen Mina Urgan’ın yazmış olduğu sonsözü mutlaka okumanızı öneriyorum. Domuzcuk, seni hiç unutmayacağım, koca yürekli çocuk :)
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.