bu kitap için ne diyebileceğimi düşünürken “sakin” kelimesini gayet yerinde buldum. daha önce bu yazarın bir eseriyle tanışmamıştım fakat tarzını sevdim.
“imkansızın şarkısı” zaman zaman psikolojik katmanlarını gördüğümüz karakterlerle bizi beraber bıraksa da kitabın başında, ortasında ve sonunda nereye varacak acaba diye düşünmeden edemedim. dümdüz bir kurgu okurken sürekli bir mesaj alma yüküne girmeyince çok daha akıcı oluyor.