"Düşmanlarımız, bizi bugüne kadar yenemedi; yarın da yenemeyecektir. Biz kendi elimizle, kendi kendimizi yendik." diyor Sokrates. Kitap Sokrates ve Meneksenos kişilerinin konuşmaları üzerine kuruludur. Pers- Yunan savaşları sonrasında ortaya çıkan harabe ve şehitler için bir tören hazırlanacaktır ve bu törenin nutkunu dile getiren Meneksenos nasıl bir konuşma yapması gerektiğini Sokrates' e sorar ve ortaya Aspasia öğretmeninin nutku dile gelir ve törende okunur. Devlet şehit ailelerinin her zaman destekçisi olmuştur ve bu acı günlerinde sırtlarındaki bu ağır yükü onlarla ilgilenerek az da olsa dindirmeye çalışmışlardır.
Kitapta Yunan milliyetçiliği ve saf Yunan ırkı övücülüğü dışında çok güzel çarpıcı noktalar bulunmaktadır. Kel ölünce sırma saçlı, kör ölünce kalem kaşlı olur derler. Her milletin kendine has şehit anlayışı vardır ve devletleri için savaş verenler devlet ve herhangi bir devletin halkı tarafından kahraman olarak görünürler. Kişi savaşa girmeden önce her ne kadar ahlaksız ve niteliksiz olsa da bu böyledir. Bu düşünülünce Platon'un ironi yaptığını düşündüğüm bu yer güzel bir noktaya dokunuyor. Platon Sokrates'in Aspasia'dan aktardığı hepimiz aynı anadan doğmuşuz sözü (ki burada toprak istiaresi de yapılıyor) keşke bütün insanlık için düşünülüyor olsaydı Yunanlılar kendileri dışındakileri barbar diye nitelemezlerdi. Gerçi o dönemde bile şehit yakınlarına devletin bakmakla mesul tutulduğunu aktarması da medeniyet konusunda üst düzey bir aşamayı temsil ediyor
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.