yazılmış en güzel romanlardan biri.
hayatla ve insanlarla bağlarını sağlam kuramamış bir genius'un melankolik ağıdı.
düşünmek için uzaklaşan, düşününce öğretmek isteyenlerin dramı Phaedrus ile başlamadı, ondan 100 sene önce Zerdüşt de aynı yollardan geçmişti fakat Phaedrus'un yalnızlığı ve deliliği bana Nietzsche'ninkinden bile asil geliyor çünkü o kimseyi suçlamadan, kimseyi küçümsemeden üretti ve aslında düşünsel dağların zirvelerini ararken kendini yitirdi.
Phaedrus'un yolunu kapatan, onun motosikletini bozan insanlar olsa da o, delirene kadar her anını daha yeniyi, daha güzeli ve daha "quality" sahibi olanı aramakla geçirdi.
Bu yolculukla, Of not being a jew'de anlatılan arasında güzel bağlar olduğunu düşünüyorum:
Phaedrus da indi kendisini emziren kaltak şehrin koynuna fakat indirilmedi
Bulduğu her gerçeği delik deşen eden vaşağı kaybedene kadar o vaşakla dolaştı.
Phaedrus delirdiğinde ve değiştiğinde her ne kadar durulsa da, yine de eski haline dönemedi. Yanından ayrılmayan vaşağın dediği gibi, kimse başa dönmemiştir aslında ve dönemez.
Dolayısıyla, oğluyla gezerken dağlarda Phaedrus'un izlerini bulan adam, başa döndüğünde kendisini bulamazdı. Fakat O'nun farkı, O, kendisini yaşamak şevkiyle dolduran da bir pınar keşfedemedi çünkü onun şevki de arayışındaydı.
Robert Pirsig, muhteşem zekasını çevresinde gözlemlediği her bir fenomene yansıtıp bunları birer prizma gibi kullanarak içlerindeki ışık cümbüşünü bize göstermeye çalıştı. Teknik hususlardaki güzelliğin peşine düştü, kuru bir bilgisayar tıkırtısından uzay parıltıları fışkırabileceğini anlatmaya çalıştı.
Okundu epey fakat anlaşıldı mı onu bilemem. Fakat Pirsig, tek bir kitapla estetiğin ve felsefenin o hep bulunmak istediği zirvesinde bulundu, bunu söyleyebillirim.
·
324 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.