Ağlayarak bitirdiğim roman. Big Fish filmini duymuşsunuzdur diye düşünüyorum. Çünkü benim senelerdir sürekli karşıma çıkan ve herkesin beğeniyle izlediğini bildiğim bir filmdi. En sonunda izlemeye karar verdim ancak kitaptan uyarlama olduğunu öğrenince hemen huyum olduğu üzere önce kitabını okuyayım dedim. İyi ki okudum, içimdeki hüzün tanelerini anlatabilmem mümkün değil ancak özet geçmeyi deneyeceğim. Kitabın ana karakteri Edward Bloom, kendisi ne yazık ki ölüm döşeğinde ve kendisinin başrolde oynadığı bu kitabı da oğlunun ağzından okuyoruz zaten. Edward, oğluna hayatı boyunca başından geçen maceraları olağanüstü kılarak, süsleyerek ve biraz da kendisini kahramanlaştırarak anlatır. O yüzden oğlu için Edward sadece bir baba değil aynı zamanda bir süper kahramandır. Hepimiz için öyle değil midir aslında, henüz kilidi açılmamış tüm mağaraları ilk keşfeden, canavarları öldüren ve gizemleri çözen babalarımızdır. O yüzden bu anlatılar da oğluna garip gelmez, sonuçta babası anlatıyorsa doğrudur. Ben de diş perimin aslında babam olduğunu öğrendiğimde kocaman kızdım ve yine de şok yaşamıştım çünkü diş perisinin gerçek olduğuna inanıyordum. Belki de büyümeye o gün başladım, hayal dünyanıza bıçaklar saplanmaya başladıkça fark ediyorsunuz büyüdüğünüzü. Tüm evren renklerini kaybetmeye başlıyor. Edward'ın oğlu için de aynısı oluyor aslında. Hayallerinde bir süper kahraman olan babasının da ölüyor olması onu yıkıyor. Ancak babası sıradan bir insan değil, o yüzden ölümü de sıradan olamaz. Bir tabuta konmak yerine büyük bir balığa dönüşüyor ve efsanesini sonsuza kadar devam ettiriyor. Kitabın konusunu ilk okuduğumda Jean-Louis Fournier tarzı, hüzünlü bir kitap okuyacağımı düşünüyordum ancak okumaya başladığımda biraz Prenses Gelinvari, büyülü gerçekçilikle yazılmış ama çok çok daha iyi bir anlatı okuduğumu fark ettim. Gerçekten etkileyici bir kitap, o yüzden hiç beklemeden hemen okuyun derim.
·
144 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.