"Çok tuhaftı! Ağlayamadım ama ruhum paramparça olmuştu."
.
.
"Neden her şey böyle oluyor, iyi bir insan karanlıkta kalıyor, bir başkasınaysa mutluluk kendiliğinden geliyor?"
.
.
“Kendimi, kendine has kusurları olan, ama iyilikleri de olan biri sayıyorum.”
.
.
“Geriye bakmak da korkutucu. Orada hep acı var bir hatırayla bile kalbim iki parçaya ayrılıyor.”
İnsancıklar...
Dostoyevski'den okuduğum ikinci kitap... İnsancıklar, Dosto'nun yirmi beş yaşındayken yazdığı ilk romanıdır. İlk romanı olması nedeniyle de merak uyandırıp bana okuma isteği verdi de diyebilirim. Kitapta, Makar Devuşkin ile Varvara Alekseyevna'nın karşılıklı mektuplaşmaları yer almaktadır. Ayrıca bir kısımda da Varvara Alekseyevna'nın hayatından bahsedilmiştir.
Kitapta anlatılanlardan hareketle; yoksulluğu ve o dönemin insanlarının yoksul insanlara bakışını, çaresizliği, yalnızlığı, sevgi ve samimiyeti, fedakarlığı çok rahat bir şekilde hissederek okudum.
Eser çok rahat bir şekilde okunabilir ancak okurken belki mektupların bazı kısımlarında sıkılabilirsiniz o ayrı bir nokta tabi :) Bunun dışında ise Dosto, eserini akıcı ve dramatik bir anlatımla kaleme almış, verdiği gerçekçi betimlemelerle de anlatmak istediğini çok güzel bir şekilde kaleme almıştır.
Kitabın sonu ise her ne kadar beni hayal kırıklığına uğratsa da eseri çok beğendim.
Şuna da belirtmeliyim ki; belki yıllar sonra bana bu eseri hatırlatacak kelime "çizme"dir.
Keyifli okumalar
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.