Hani bazı kitaplar vardır, kitabın kapağını kapatırsınız içinizde bir boşluk, bir burukluk... Yorum yapmak istersiniz, nereden nasıl başlayacağınızı bilemezsiniz. Tam da öyle bir kitaptı benim için Kya'nın Şarkı Söylediği Yer.
Kya'yı pek çok açıdan benzettiğim bir karakter var ki, o da zamanında beni çok etkileyen Martin Eden. Hayattaki yalnızlıkları, sorunların üstesinden kendi başlarına gelmeleri, azimle kendilerini geliştirmeleri... Bir çok açıdan farklılıkları olsa da benzer duygular yaşattı bana bu iki karakter.
Kya'nın önce annesi sonra abla ve abileri, en sonunda da ayyaş babası tarafından terk edilip Bataklık'ta yalnız başına bırakılmasıyla başlayan kitap, Kya'nın tek başına hayata tutunmasıyla, çabasıyla, doğayla iletişim kurmasıyla, aşık olmasıyla devam ediyor. Ve tabi işlenen bir cinayet var. Kitap iki zamanla birlikle ilerliyor. Bir zamanda cinayet çözülmeye çalışılırken diğer yanda Kya'nın büyümesine, hayatta kalmasına şahit oluyoruz. İlerleyen sayfalarda ise iki zaman birleşiyor.
Zaman zaman Kya ile umutlanıyor, heyecanlanırken zaman zaman onunla beraber üzülüyor hayal kırıklığına uğruyoruz.
Kya çok güçlü bir karakter. İnsanların deyimi ile 'Bataklık Kızı' diğerlerinden farklı ve dışlanan, bu dışlanma ile yalnız kalan, okula bile bir gün gidip daha fazla gitmeyen bir karakter. Peki sevgili okurlar, kitapta da geçtiği gibi, Kya farklı olduğu için mi dışlandı, yoksa dışlandığı için mi farklı oldu? Her şeyin nedeni tam da bu soru aslında. Dışlanarak farklı olmaya mecbur bırakıldı Kya. Ama buna rağmen, insanların ondan nefret etmesine rağmen kimseden nefret etmedi.
Kitaptaki karakterlerin çoğu çok güzeldi. Zıpzıp ve Mabel... Çoğu zaman yüzümde gülücükler oluşturan içimi sıcacık bir samimiyetle dolduran iki karakter. İyi ki Kya'nın yanındaydınız. Tate... Sana ilk başta kızsamda kızamıyorum. Çok güzel bir karaktersin. Her koşulda Kya'yı düşünmen ona kıyamaman dokunamaman... Avukat Tom, kitabın son yüz sayfasına doğru dahil olmasına rağmen hep bir baba gibi hissettirdi. Her koşulda Kya'yı savunması, kasaba halkının gözündeki perdeyi açması. Belki o olmasa Kya'nın sonu çok farklı olacaktı.
Ve Chase, nedense güvendiğim, güvenmek istediğim bir karakterdi. İyi olduğuna, Kya'ya değer verdiğine hep inandım, inanmak istedim. Keşke yanıltmasaydı.
Her duyguyu yaşatan, dili oldukça akıcı, su gibi akıp giden, kaç sayfa okuduğunuzun bile farkına vardırmayan bir kitaptı. Kitabın kalınlığı sizi korkutmasın.
Kitabı dram ya da gerilim gibi bir kategoriye koymak zor. Her kısımdan bir parça barındırıyor. Bir kadının güçlü bir şekilde ayakta kalma çabasını ve sonunu okuyoruz.
Bir de insanın kendini sorgulaması. Okurken Kya ile arkadaş olmak istiyor, yanına olmak, yalnızlığını paylaşmak istiyor insan. Peki ya gerçek hayatta Kya ile karşılaşsak kaçımız arkadaş olabilir, kaçımız yanına gidebilir?
Bilmediğimiz yaşamlar, bilmediğimiz insanlar, iyi olanlar ve ötekileştirilip yalnızlığa itilenler, gerçekten kötü olanlar ve gerçekten kötü olanlar yüzünden ön yargıyla yaklaşılanlar.
Hiçbir çocuğun Kya gibi bir durumda kalmaması kalsa bile her zaman iyi insanlarla karşılaşması dileğiyle...
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.