Bir gün çalıştığım kitabevinde gözüme bir kitap ilişti. Etek dediğimiz yere konulmuştu, belki de biri okunulmasını istediği için açıkta bırakmıştı. Arka kapağını okudum. “İntihar? Tanrım, çaba gerektiriyordu. Beş yıl uyumak istiyordum ama izin vermezlerdi.” Kitabı okuma isteğim bu cümleden geldi. Kendimi gördüm, depresyondaki kendimi. Hakkında araştırma yapmadan, konusuna bakmadan okuduğum nadir kitaplardan biri oldu. İlk sayfalarını okur okumaz beni içine aldı ve kısa süre içinde okuttu kendini. Daha önce hiç Bukowski okumadığım halde hem de.
Kitabın otobiyografik olması ve çocuk istismarı dersi aldığım bir dönemde elime geçmiş olması merakımı daha da arttırdı. Hayatın erken dönemlerinde alınamayan sevginin, kurulamayan bağların, duygusal, fiziksel, cinsel istismara maruz kalmanın, bir de üstüne dezavantajlı koşullarda büyümenin insanın tüm yaşamını ve sağlığını nasıl etkilediğini gördüm. Ve bununla kalmadı, hayatta birçoğumuzun düşünmeden kabul ettiği şeyleri sorgulattı; “Herkes sisteme uyup içine girebileceği bir kalıp bulmak zorundaydı. Doktor, avukat, asker - ne olduğu mühim değildi. Kalıbını bulduktan sonra ileri doğru gitmeye çalışıyordun. Sussex de herhangi biri kadar çaresizdi. Ya bir kalıp bulurdun kendine, ya da açlıktan ölürdün.”
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.