Bu eser, Wilde'ın Reading cezaevinde Alfred Douglas için yazdığı ve sanatçının ölümünden 5 yıl sonra Robert Ross tarafından kitaplaştırılan bir mektuptur. "En büyük kötülük sığlıktır," diyor Wilde ve cezaevinde kaldığı sıralarda tüm duygu ve düşüncelerini bu mektup yoluyla aktarıyor. Alfred'in sığlığının nasıl sanat hayatını baltaladığını, adını nasıl lekelediğini, hayatını nasıl mahvettiğini anlatıyor eser boyunca. Belki şimdi çok kısa hayatlar yaşadığımızı düşünüyoruz, 80 yıl bile hayallerimizi gerçekleştirmek için yeterli gelmiyor bazen fakat hepimiz hayatımızda bir kere bile olsa sığ insanlarla karşılaşmışızdır. Kalbinizi kıran, size kötülükler eden buna rağmen her şey için sadece sizi suçlayan sığ insanları ve onlar için yaptığınız fedakarlıkları anımsadığınızda sığlığın ne denli büyük bir kötülük olduğunu anlarsınız mutlaka. Bu nedenle okurun her anlamda kendinden bir parça bulabileceği bir duygu deniziydi Wilde'ın kaleminden çıkanlar. Okurken Alfred'e çok öfkelendiğimi de itiraf etmem gerek. Oscar Wilde'ın sanat hayatından 5 ya da daha fazla yıl çalmış olduğunu düşününce bu süre içerisinde Alfred olmasaydı daha ne kadar ufuk açıcı eserler sunacağını hayal edebiliyor musunuz? Özetle, bu uzun mektup bize ders ve tecrübe olsun arkadaşlar. Hepimizin hayatında bir Alfred var. Onlarla aramıza mesafe koyalım :')
·
31 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.