Anayurt Oteli, Yusuf Atılgan’ın psikolojik derinliğiyle öne çıkan, etkileyici bir romanı. Samimi bir yorum yapmam gerekirse, kitap beni hem duygusal hem de düşünsel olarak oldukça etkiledi. Zamanın ve yalnızlığın insanların iç dünyasında nasıl izler bıraktığını çok çarpıcı bir şekilde anlatıyor.
Romanın baş karakteri Zebercet, bir otelde yaşayan ve günlük hayatın monotonluğunda kaybolmuş, içe dönük bir adam. Atılgan, onun yalnızlığını, bastırılmış duygularını ve bir kadına duyduğu takıntılı ilgiyi öyle bir anlatıyor ki, kendini Zebercet’in zihninde kaybolmuş gibi hissediyorsun. Kitap aslında “yalnızlık” ve “toplumdan kopuş” üzerine güçlü bir psikolojik portre çiziyor. Bu kadar sıradan bir mekanda (bir otelde) geçen hikayede, insanın içindeki o derin çalkantıları görmek beni çok etkilemişti.
Kitapta dil sade ama hissettirdikleri ağır. Yusuf Atılgan, her kelimeyi öyle titizlikle seçmiş ki, bir sahnenin içinde Zebercet’in yalnızlığı adeta üstüne üstüne geliyor. Ama gariptir, bu karanlık hikayede insanı bir şekilde düşündüren bir huzur da var. Belki de hepimizin içinde biraz “Zebercet” olduğunu düşündürmesinden kaynaklanıyor bu.
Okurken kahveniz hazır olsun derim, çünkü bazı yerlerinde durup düşünmek isteyeceksiniz.Eğer iç dünyalara, karakter analizlerine meraklıysanız, bu kitap uzun süre aklındanızdan çıkmayacak. Size hissettirdiği şeyleri mutlaka yazın ya da bir yerlere not edin derim; bu kitabın en güzel yanlarından biri de üzerine düşündürdükleri.
·
646 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
