İlksöź: Evine yaptığı tadilatı kendi yaşamına da yapabilir mi insan ...
Yazarımız Faye bu kez Londra'da. Eşiyle boşanma sonrası iki oğlu ile birlikte yaşayacağı evi aramakta. Bulduğu eski evin tadilat işleri ile başlıyor hikâye. Bu tadilatın sürdüğü birkaç gün boyunca Faye yine karşısına çıkan herkesi dinlemeye devam ediyor. Arnavut usta, huysuz alt komşular, yolda rastladığı eski sevgili ve daha nicesi. Herkes konuşuyor, konuşuyor, konuşuyor, Faye de dinliyor, dinliyor, dinliyor.
İlk kitaptan tanıştığımız kurgu yapısı devam ediyor. Yine yüreğe dokunan cümleler kuruluyor, yine güzel tespitler yapılıyor. Bunlar benim gözümden kitabın iyi yanları. Ama açıkçası "konuşmalar" çoğunlukla ilişkiler üzerine olsa da Çerçeve'deki gibi tek konuda olmayıp çok farklı konulara dağılmış bu kez. Yabancı bir ülkede var olabilme savaşı da var yazarlıkla ilgili düşünceler de ... Bu dağınıklık sebebiyle Çerçeve'deki okuma keyfini yakalayamadım bir türlü. Madem tarzın bu dedim, konu dağınıklığını fark ettikten sonra ben de sadece Rachel'i dinledim.
Bu arada herkesi saatlerce sabırla dinleyen Faye, çocuklarınla iki kelime etmekte zorlandığın gözümden kaçmadı, bil istedim. Sırada Övgü var, bakalım düşünceler ne yöne gidecek. Sağlıcakla. Kitapla.
.
.
.
Sonsöz(ler):
Yalnızlığın öyküsünün yaşamın öyküsünden çok daha uzun olduğunu öğrenmişti. ... İnsanın çocuğu ya da eşi olmazsa, anlamlı bir ailesi ya da yuvası olmazsa tek bir gün sonsuzluk kadar uzayabilir.
...
Yalnızlık hiçbir şeyin sana yapışmamasıdır, çevrende hiçbir şeyin can bulmamasıdır, yalnızca varlığınla her şeyi öldürdüğünü düşünmeye başlamandır.
İnsanlar belki de kaçıp kurtulma fantezilerini sıcak tutmak için maraton koşuyorlardır.
Bütün hayatım sahtelikten ibaretmiş.
.
.
.
·
101 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.