Yazar:
Rachel Cusk
Çevirmen:
Lâle Akalın
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
"Çevrimiçi bir astrolog"dan gelen bir e-posta ile açılır Geçiş. Astrolog, Faye’ye “göğünde büyük bir geçiş” olacağını haber vermektedir. Çerçeve’de sessiz varoluşuna Atina sokaklarında eşlik ettiğimiz Faye, memleketi Londra’ya dönmüştür. Astrolog haklıdır, Faye’nin hayatında bir geçiş vaktidir; eve dönüş, yıkım ve yaratım vaktidir. Faye, yeni bir eve taşınmıştır. Kötü komşular, eski dostlar, yeni dostlar; yazarlar, yayıncılar ve okurlar; anneler, babalar ve çocuklar beklemektedir onu. Londra, Faye’ye hazırdır.
Geçiş, Rachel Cusk’ın bir tür olarak romanda yarattığı paradigma kaymasının Çerçeve sonrasında bir teyididir âdeta. Londra, hayattır; hayat, yazmaktır. Geçiş’in yayınlanmasından sonra yapılan bir söyleşi esnasında Cusk’a bir okur kendi roman "tarzı"nı nasıl tanımladığını sorar. Cusk’ın cevabı "yaşamak"tır, “olduğu gibi ve yazıya dökmeyi amaçlamadan yaşamak”: Üçleme’nin en güzel özeti budur gerçekten de. Bir inanç sistemi olmaksızın yaşamak ve yazmak. Hakikat sonrası çağda, sahici kalabilmek için anonim ve boşlukta süzülen bir anlatı yaratmak.
Tam da bu noktada Cusk, bu sihirsiz sihrin merkezine Faye’yi yerleştirir. İki çocuklu boşanmış bir yazar olduğunu bilsek de kişisel dinamiklerine hâkim olamadığımız Faye, bu anonimliğin bir meta-versiyonuna dönüşür. Üçleme, aslında bir başka “üçleme” arasındaki sınırları yok etmek üzerine kuruludur: Cusk, Faye ve biz. Yazar, okur ve “roman kahramanı” arasındaki sınırları silen bir oto(kolektif)kurmaca ya da Geçiş’ten alıntı ile “bir bakıma hâlâ dükkanın vitrininde yaşıyor” gibi bir okuma deneyimidir bu, " kurgulanmış bir şey, ama aynı zamanda gerçek".
Geçiş’le ilgili bahsedilmesi gereken bir diğer ayrıntı da onun, Çerçeve’den farklı olarak, satır aralarında yuvalanmış belirgin bir fars özünü hissettirmesi. Hem Faye’nin
' 'Sanıyorum insanlar korkuyor' dedi Eloise. 'Kendi çocuklarından korkuyorlar.'
Eğer bu doğruysa, dedim, çocuklarında kendi hatalarının ve kabahatlerinin kaydını bulduklarındandır.'
.
Bazen kırık dökük bir şeyleri tamir etmek isteriz, elimizde çok daha düzgünü-yapılmışı olmasına rağmen. Onu istediğimiz hale getirene kadar gösterdiğimiz çabanın bize iyi geleceğini, bizi büyüteceğini düşünmemizden belki de. Yazar Faye de nerden tutsa elinde kalacak bir ev satın alıyor. Yanında iki oğlu, boşanmasının sonrası.
Hayatını da derleyip toplamak istiyor olabilir mi? Duvarlara ses yalıtımı yaptırırken aslında istediği tam da aklındaki gereksiz düşüncelerin sesini kısmak olabilir mi?
Bilmiyoruz ama dinlediğimiz şeyler ve kişiler var. Polonya'yı yani yuvasını özleyen Pavel'i, ne yazmak istediğini bilen ama nasıl anlatacağını bir türlü kararlaştıramayan Jane'i örneğin.
Sonra kendimizi dinliyoruz. Öylece bitiveriyor Geçiş.
Pek çok duyguyu kısa sürede üstelik yoğun bir biçimde yaşayıp.
.
Derinden bir güzelliği vardı bu kitabın.Yalnızca çok dikkatli dinlediğinizde keşfedilen.
.
Lale Akalın çevirisi, Nahide Dikel kapak tasarımıyla ~
Puan vermedi
Geçiş serinin ikinci kitabı …
İlk kitap olan çerçevede yazar Faye Atina da idi fakat burada bir astrologdan aldığı bir e posta sonrası memleketi Londra’ya dönüyor ve kendisine yeni bir hayat hazırlamak için elinden geleni yapıyor…
Boşanma sonrası bir dinginlik arıyor ve çocukları ile beraber Londra’ya taşınıyor ..harabe halinde bir ev satın alıp tadilat sürecine giriyor belki de asıl tadilatı evde değil de kendi zihninde gerçekleştiriyor kim bilir ?bu süreçte de yeni bir sevgili ,eski dostlar ,yazarlık atölyesindeki insanlar ve hiç tanımadığı insanların hikayelerini dinlemeye devam ediyor …çerçeve ile başladığımız ve konuyu kısaca öğrendiğimiz yazar faye nin hayatına daha derinlere inerek geçiş ile devam ettik ..keyifli bir kitaptı anlatımı akıcı ve sadeydi …bazı noktalarda durup düşündürücü olması da kitabı ilginçleştirdi ..herkese keyifli okumalar diliyorum ..
Anlaşılmak bir daha anlaşılamayacağı korkusunu yaratırEdebiyat
Puan vermedi·156 syf.··
Beğendi
·2025 52. kitabı
·15 saatte okudu
·Okunma: 20 Haziran 2025 14:29
Boşanma sonrası kimlik arayışı, ait olduğu yerlerden kaçıp yabancı ülkelerde kurulan yaşamlar, geri dönüşler, şehir hayatı, sınıf farkları, ebeveynlik…Bir mekândan diğerine, bir ilişkiden başka bir hayata, bir benlikten başka bir benliğe ‘geçiş’ ve içimizde geçip gitmeyen şeylerle nasıl ayakta durduğumuz, bu kitabın derdi.
Yine Çerçeve’deki gibi, Faye’in kendi sesini çoğunlukla geri çektiği, başkalarının hayat hikâyelerini dinleyip aktardığı bir metin bu. Ve bir de Cusk’ın mesafeli dili eklenince, yazar okurla duygusal bir yakınlık kurmamak için uğraşmış diyorsunuz.
Ama bu mesafeyi, yaşadığı kırılmalardan bir tür korunma yolu gibi okursanız iş değişiyor bence. Onun çok az konuşması, başkalarını dinleyerek kendi hakikatine yaklaşma çabası gibi geliyor bir süre sonra.
Karakterler kendileri hakkında konuşurken çoğu zaman örtük bir şekilde şu sorularla boğuşuyorlar: Bu hayatı ben mi kurdum, yoksa başkalarının beklentilerine göre mi şekillendim? Kendime karşı dürüst olabildim mi, yoksa yalanlarıma mı inandım? Kurduğumuz ‘düzgün’ hayat imajları nasıl da kırılgan ve savunmasız.
Bence Cusk da tıpkı Ernaux, Ferrante, Divletsen gibi kendi içine dürüstçe bakan biri. Ama onlar gibi sesli ve gösterişli değil cümleleri. Kendini doğrudan değil, başkalarının aynasında yansıtarak anlatıyor, zor iş, ama incelikle yapıyor.
Rachel Cusk’ın üçlemesinin ikinci kitabı olan Geçiş’i okurken hem çok etkileyici hem de biraz garip bir yolculuk yaşadım. Kitap, bir kadının hayatını yeniden kurma çabasını anlatıyor, ama bunu öyle sıradan bir şekilde değil, bambaşka bir bakış açısıyla yapıyor. Boşandıktan sonra Londra’da yeni bir eve taşınıyor ve çevresindeki insanların hikâyeleriyle kendi hayatını bir arada sorguluyor.
Yazarın dili bazen çok sade, ama o sadeliğin altında sizi düşündüren bir derinlik var. Olay örgüsü neredeyse yok gibi, çünkü asıl mesele karakterlerin iç dünyası ve konuşmaları. Kitabı okurken, her şey çok sıradan gibi görünüyor ama bir yandan da insanı düşünmeye zorluyor. Hayatımızdaki küçük değişimlerin bile bizi ne kadar etkileyebileceğini gösteriyor.
Bazen durup “Ne anlatıyor bu?” diye düşündüğüm oldu, ama sonra fark ettim ki mesele anlatılan olaylar değil, o anki hisler. Geçiş, bana bir roman okumaktan çok, birini dinliyormuşum gibi hissettirdi. Eğer sakin, karakter odaklı kitapları seviyorsanız, bu kitaptan keyif alabilirsiniz.
Geçiş·156 syf.·Edebiyat
9/10
2024 17. kitabı
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
Anlatılan hayatlar çoğunlukla heyecan verici ve merak uyandırıcıydı ama benim dikkatimi çeken Faye'in durumunu keşfedebilmekti, bu, üçlemenin ikinci bölümü olan Geçiş ile oldu.
Bu roman, üç bölümü olan Çerçeve, Geçiş ve Övgü olarak adlandırılan bir üçleme olduğu için ikinci kitap devam niteliğindeydi. İlk kitap Çerçeve’de okuyucunun, önce bir yazı atölyesi işlettiği Atina'ya, Geçiş’te ardından boşandıktan sonra yeni bir daire inşa etmenin ortasında olduğu ve son kitapta ise bir edebiyat festivaline katıldığı bir Avrupa şehrinde sona erdiği, Londra'ya kadar takip ettiği bir ingiliz romancı Faye yer alıyor. Bu üç hikayede Faye, yaşam, edebiyat ve sanat, aşk, insan ilişkileri, ebeveynlik hakkında çok çeşitli sohbetler başlattığı, bilinen veya bilinmeyen birçok karakterle tanışıyor...
«Ama insanlara gelme diyemezsin ve geldiklerinde de sana ne getirdiklerini soramazsın.» S. 51.
Daha önce üçlemenin son kitabı olan Övgü’yü 5 sene önce yazarın üçlemesi olduğunu dahi hiç bilmeden okumuştum. Belki de son kitabı baştan okumak iyi olmadı neyse ki şu an içeriğini çok iyi hatırlamıyorum. Fakat tekrar okumak istiyorum çünkü diğer kitaplarını okuduğum için daha anlamlı geleceğine inanıyorum.
«Bir astrolog bana yakın geleceğimdeki olaylarla ilgili önemli bilgilere sahip olduğuna dair bir e-posta gönderdi.» S. 7.
Faye'in ilk sayfalardan öğrendiği önemli haber, yakında gökyüzünde büyük bir geçişin gerçekleşmesi gerektiğidir. Büyük olaylar bekleniyor. Boşanma, yeni bir daire, iş: Faye, hayatında büyük değişikliklerin olduğunu bilmek için Geçiş'in açılışında aldığı saçma yarı otomatik dönüşlere sahip bir astrologdan gelen e-postaya gerçekten ihtiyaç duymuyor. Ama bir ayrılıktan sonra hayatına yeniden başlamak
Geçiş’te Cusk, Çerçeve’deki anlatım biçimini devam ettiriyor. Yine Faye’nin başkalarının hikâyelerini bize aktardığı bir akış var ama bu kez hem Faye’nin hayatına dair daha somut bilgiler öğreniyoruz hem de düşünce dünyasına dair daha fazla şey duyuyoruz. Bir geçiş dönemindeki Faye, boşanma sonrası yeni bir eve taşınıyor. Ev yeni değil ama büyük bir tamir istiyor. İlkinden biraz farklı olarak bu kez karşılaşmalardan çok ilişkisel deneyimlere dair şeyler dinliyoruz. Çocukluk, ebeveynlik, evlilik, güç ilişkileri, kader, kötülük, irade… Yine belki ağırlıklı olarak dolaştığı yerler bunlar diyebilirim ama böyle sınırlamak da pek içime sinmiyor.
İlk kitap olay örgüsüne dayalı olmadığı için bunu bir devam kitabı gibi okumak gerekmiyor. Zaten kitapta zamanın da olayların da öncelikli bir önemi yok bence. Çizgisel akmıyor, düşünsel akıyor her şey. Klasik anlatı sevenlere hiç hitap etmeyebilir bu seri. Varmak istediği belli bir son da yok. Kitabın ruhu, birini dinlerken — ama gerçekten dinlerken — hissettiğimiz ruh hâlini taşıyor ve sanki insanı daha iyi bir dinleyici yapmak için ihtiyaç duyduğu dinginliği veriyor.
“Yalnızca dinlemekle, dedim, mümkün olacağını hayal bile etmediğim kadar çok şey öğrendim.”
Başkalarına dair, hayata dair ama en çok da kendimize dair bence… Çerçevenin içine dair…
Serinin 2.kitabinda Faye iki oğluyla Londra'ya taşınır....
Ve daha önce de orada bulunduğundan tanıdıklari ile karşılaşır....
Anladığım kadarı ile kitaplar da süreklilik yok... Yani anlatıcı Faye aynı ama bir sonraki kitapta devam gibi değil de daha çok akışına bırakmis gibi yaşananları. İşte, bu anlatım çok hoşuma gitti.
Hatta Faye'den çok karşısındakilerin yaşamlarına, yaşadıklarına tanıdık oluyoruz.... Anlatandan çok dinleyen biri Faye...
Altını çizdiğim, çok fazla varoluş üzerine cümleler vardı.
Çok fazla kader, kadın, mecburiyetler üzerine cümleler vardı, çok düşündüm okurken....
#gulsahinkitapligi #rachelcusk #gecis
Serinin ikinci kitabı. Yazar Çerçeve kitabıyla başladığı seriye Geçiş kitabıyla devam etmiş. Yine aynı özgün ve akıcı dili kullanmış.
Neden bilmiyorum ancak bende bu kitabın adı Çerçeve olmalıydı hissi uyandırdı.
Farklı insanlar , farklı görüşler ve farklı hayatlar... Bütün bu farklılıkların arasında mutlaka kendinizle bir aynılık buluyorsunuz. Ve mutlaka tabi yaa dediğiniz bir an çıkıyor. Kitabın bir kaç noktasında ben hiç böyle düşünmemiştim dedim. Bence bir kitap için en güzel şeylerden birisi bu. Bazı karakterleri dedikoducu komşu teyzer gibi eleştirirken buldum kendimi :) bazı karakterler hakkında yorum yaparken ise içimdeki emekli albay devreye girdi :) Serinin üçüncü kitabını okumayı heyecanla bekliyorum ...
Not: kitap normalde bir iki günde rahat bitecek bir eser . Ancak iki yaşındaki kızım sürekli kitabı benden zorla alıp siyah kitabı okuyorum dediğim için benim okumam zaman aldı. 2 yaşındaki bir kız bile elinden düşüremiyorsa bence mutlaka bu seriyi okumalısınız <3
İlksöź: Evine yaptığı tadilatı kendi yaşamına da yapabilir mi insan ...
Yazarımız Faye bu kez Londra'da. Eşiyle boşanma sonrası iki oğlu ile birlikte yaşayacağı evi aramakta. Bulduğu eski evin tadilat işleri ile başlıyor hikâye. Bu tadilatın sürdüğü birkaç gün boyunca Faye yine karşısına çıkan herkesi dinlemeye devam ediyor. Arnavut usta, huysuz alt komşular, yolda rastladığı eski sevgili ve daha nicesi. Herkes konuşuyor, konuşuyor, konuşuyor, Faye de dinliyor, dinliyor, dinliyor.
İlk kitaptan tanıştığımız kurgu yapısı devam ediyor. Yine yüreğe dokunan cümleler kuruluyor, yine güzel tespitler yapılıyor. Bunlar benim gözümden kitabın iyi yanları. Ama açıkçası "konuşmalar" çoğunlukla ilişkiler üzerine olsa da Çerçeve'deki gibi tek konuda olmayıp çok farklı konulara dağılmış bu kez. Yabancı bir ülkede var olabilme savaşı da var yazarlıkla ilgili düşünceler de ... Bu dağınıklık sebebiyle Çerçeve'deki okuma keyfini yakalayamadım bir türlü. Madem tarzın bu dedim, konu dağınıklığını fark ettikten sonra ben de sadece Rachel'i dinledim.
Bu arada herkesi saatlerce sabırla dinleyen Faye, çocuklarınla iki kelime etmekte zorlandığın gözümden kaçmadı, bil istedim. Sırada Övgü var, bakalım düşünceler ne yöne gidecek. Sağlıcakla. Kitapla.
.
.
.
Sonsöz(ler):
Yalnızlığın öyküsünün yaşamın öyküsünden çok daha uzun olduğunu öğrenmişti. ... İnsanın çocuğu ya da eşi olmazsa, anlamlı bir ailesi ya da yuvası olmazsa tek bir gün sonsuzluk kadar uzayabilir.
...
Yalnızlık hiçbir şeyin sana yapışmamasıdır, çevrende hiçbir şeyin can bulmamasıdır, yalnızca varlığınla her şeyi öldürdüğünü düşünmeye başlamandır.
İnsanlar belki de kaçıp kurtulma fantezilerini sıcak tutmak için maraton koşuyorlardır.
Bütün hayatım sahtelikten ibaretmiş.
.
.
.
Yazar Hakkında
Rachel CuskYazar · 5 kitap
Rachel Cusk 1967’de Kanada’da doğdu. Çocukluğunun büyük bölümü Los Angeles’ta geçti. 1974 yılında Londra'ya taşındılar. Oxford’da İngiliz edebiyatı okudu. Sanatçı Siemon Scamell-Katz ile evlenen Cusk'ın iki kızı vardır.
Romanları:
Saving Agnes (1993)
The Temporary (1995)
The Country Life (1997)
The Lucky Ones (2003)
In the Fold (2005) - (Bir Zamanlar Seviyordun, Doğan Kitap, 2006)
Arlington Park (2006)
The Bradshaw Variations (2009)
Outline (2014) - (Çerçeve, YKY 2016)
Transit (2017)
Cusk’ın ayrıca;
- annelik üzerine yazdığı A Life's Work: On Becoming a Mother (2001),
- evlilik ve boşanma üzerine yazdığı Aftermath: On Marriage and Separation (2012),
- İtalya’da ailesiyle geçirdiği bir yazı anlattığı The Last Supper: A Summer in Italy (2009)
olmak üzere üç anı kitabı bulunmaktadır.
