Kitap küçük yaşta hastalığa yakalanan bir çocuğu anlatıyor. Peyami Safa öyle bir betimleme yapmış ki o hastane odasını yaşıyorsunuz, yaşadıklarını hissettirebiliyor. Oradaki koku, hissiyat, duvarlar, çalışanlar ve size bakış açısı... Beni en çok etkileyen şey çektiği acıya, hayatını berbat edecek ihtimallere rağmen, her şeye rağmen ruhen ayakta kalabilmesi oldu. İçinde fırtınalar koparken, hem fiziksel hem ruhen acı çekerken soranlara iyiyim diyebilmek, annesine bile. Yasak olsa da o ayağın üstüne basmak, kötüye gitse de kimseye muhtaç olmak istememek... "İçimde hep ne olduklarını bilmediğim meçhul ümitlere sarılmıştım; onlar olmasa bir saniye nefes alamazdım..." diyor. Hayatta bazen başkası için küçücük olan dertleri bizler hayatımızın merkezine koyuyoruz ve işte o zaman durup bizlere bahşedilen güzellikler için şükretmeyi bilmeliyiz. Kitap okunması gereken, fazlasıyla empati yaptıran bir eser.
·
111 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.