Selam. Bu ayın bir diğer okuduğum kitabı Robert Musil'in Üç Kadınlar'ı oldu.
Eser roman olarak katagorize edilmiş ama aslında üç hikâyeden oluşuyor. Kahramanları üç kadın ve her biri adamların gözünden anlatıldığı üç farklı hikâye okuyoruz.
İlk iki hikâye hiçbir anlamda bir duygu hissettirmedi. Açıkçası üç kadın diye başlık verilmesi fakat kadınlardan çok adamların anlatmasını sevmedim. Evet onların gözünden kadınlar anlatıldı ama detaylı bir anlatıma girilmedi en sonuncusu hariç. Bu yüzden son hikâyeyi sevdim sadece.
Tonka'nın yalnızlığı, adaletsizliğe uğrayışı bunlara rağmen hayatta kalabilmeye çabalaması tüm bu yaşananları etkili bir dille aktarmış yazar.
Alıntılar son hikâyeden altını çizdiklerim;
#kitapalıntıları :
Bir insana güvenmediğinde sadakatin en açık işaretleri bile sadakatsizliğin işaretlerine dönüşür, güvendiğinde ise sadakatsizliğin elle tutulur kanıtları bile yanlış anlaşılan, büyüklerinin haksız yere cezalandırdığı bir çocuk gibi ağlayan sadakate dönüşür. Hiçbir şey kendi içinde değerlendirilemiyordu, biri diğerine bağlıydı, ya tümüne inanmalı ya da tümünü reddetmeliydi, ya sevmeli ya da yanılgı olarak görmeliydi...
İstemek, bilmek ve hissetmek bir yumak gibidir; insan bunu ancak ipin ucunu kaçırdığında anlar...
Tonka! Tonka! Tepeden tırnağa hissetti onu, bütün hayatını. Asla bilmediği her şey o anda karşısındaydı, gözündeki bağ düşmüştü sanki; bir anlığına, zira bir an sonra da aklından bir şey gelip geçmiş gibiydi. Ve o günden sonra aklına, onu diğerlerinden daha iyi yapan birçok şey geldi, zira parlak yaşamının üzerinde küçük sıcak bir gölge vardı.
Bunun Tonka'ya hiçbir faydası yoktu artık. Ama ona vardı. İnsan hayatı, hayatın her bir sesini iyice işitip her birine yanıt bulabilmek için fazla hızlı akıp gitse de.
·
78 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.