Sonunun olmadığını bildiğin halde bile bile yaşamak için son demine kadar zorladığın aşk mı yorar, yoksa kimsesiz oluşu mu insanın ?
Hepimiz zaman zaman kötülük yaparız arkadaşlar. Her insan gibi. Hiç kötülük yapmayan bir insan var mıdır acaba ?
Alt-üst ilişkisi, burjuva-yoksul kesim, iyi- kötü insan..
Hep tezatlıklar içindeyiz..
Dert ile derman da insan da, zehir ile ilaçta. Her zaman bu ikilemlerle yaşarız. Ya kaderin zorluk görmez ya da yerden yere çarpar insanı yaşam..
Makar Alekseyeviç’te böyle bir yaşam içinde.. Sonunun olmadığını bildiği bir aşk için delice çırpınış ve yaşam savaşında. Varvara için tüm servetini verebilecek kadar yoğun duygular yaşarken yoksulluk ve yoksunluk onları ayrı bir yaşama sürükler. Ve Varvara Alekseyevna kendi yolunu çizer. Bu romanda kim daha fazla yaralı bilmek zor arkadaşlar benim için. Kalan mı daha çok dağılır giden mi sorusunun cevapsız kaldığı bir bitiş yaşattı bana. Hüzünle okuduğum bir roman daha eklendi servetime.
Aşklar hüzünlü olmamalı..
·
163 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.